ท่านถ่อมตัวจริงๆ
ลูกค้าบางรายในร้านคือเจ้าของร้านโอสถทิพย์ เมื่อได้ยินปู้ฟางพูด ขากรรไกรของพวกเขาก็ค้างไป มุมปากกระตุก ความคิดมากมายโลดแล่นอยู่ในหัว
กิจการของพวกเขาแทบล้มเพราะร้านของปู้ฟาง… แต่คนผู้นี้กลับใช้คำว่า ‘ไม่แย่’
เจ้าของร้านโอสถทิพย์ทั้งหลายรู้สึกโกรธจนแทบระเบิดออกมา แต่พวกเขาก็ทำได้เพียงระบายใส่ข้าวผัดไข่เท่านั้น
“เจ้าเดินชมร้านได้ เว้นแต่ห้องครัว ที่อื่นเจ้าไปได้หมด” ปู้ฟางบอก
ครัวคือห้องที่สำคัญที่สุด คนทั่วไปไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไป ขนาดหยางเหม่ยจี๋ที่เป็นเจ้าของร้านคนเก่าก็ยังเข้าไปในครัวไม่ได้
อย่างไรเสียตอนนี้ปู้ฟางก็เป็นเจ้าของร้านตัวจริง
หยางเหม่ยจี๋มองสายตาที่จริงจังของปู้ฟางแล้วพยักหน้า ก่อนจะสำรวจร้านไปรอบๆ
“เถ้าแก่ปู้ ขอข้าวผัดไข่หนึ่งชาม”
ลูกค้าคนหนึ่งเดินเข้าร้านมาแล้วพูดกับปู้ฟาง หลายวันมานี้ เหล่าลูกค้าเริ่มนับถือเจ้าของร้านอาหารร้านนี้มากขึ้น
อย่างไรเสียปู้ฟางก็เป็นว่าที่สามีของหนานกงหวั่น เขาเกี่ยวดองกับตระกูลหนานกง ดังนั้นทุกคนจึงต้องสนับสนุนคนผู้นี้ให้มากที่สุดเท่าที่ทำได้ อีกทั้งอาหารของที่นี่ยังอร่อยมาก กเสียจนทุกคนลืมความเกลียดชังที่เคยมีต่อร้านไป
หลังจากได้กิน
