้มเคอะเขินปรากฏบนใบหน้าของหยางเหม่ยจี๋ แต่หัวใจของนางกลับสั่นสะท้าน
โอ้สวรรค์!
มีลูกค้ามากมายในร้านจริงๆ ร้านอาหารหมอกเมฆารอดแล้ว!
แม้จะถูกรายล้อมด้วยร้านโอสถทิพย์จำนวนมาก แต่สุดท้ายร้านนี้ก็สามารถยืนหยัดได้ด้วยตนเอง ไม่แปลกที่เหล่าเจ้าของร้านโอสถทิพย์จะกระซิบกระซาบกันเรื่องร้านอาหารร้านนี้ นั่นเพราะกิ จการของพวกเขาถูกปล้นนั่นเอง
จึ๊ๆ
เมื่อมาคิดๆ ดูแล้ว หยางเหม่ยจี๋ก็มองชายหนุ่มที่นอนอยู่บนเก้าอี้ แววตาของนางแสดงความตกใจมากขึ้นเรื่อยๆ
ร้านอาหารสามารถเอาชนะร้านโอสถทิพย์ได้จริงหรือ มัน… มันเกิดขึ้นได้อย่างไร นางฝันไปหรือเปล่า เหตุใดจึงเกิดเรื่องเช่นนี้ได้ มันไม่ควรเป็นไปได้สิ เดี๋ยวก่อน... แล้วเหตุใดหน้าต ตาร้านจึงไม่เหมือนเมื่อก่อน
เมื่อมองไปรอบๆ ร้าน หยางเหม่ยจี๋ก็สังเกตเห็นว่าทุกอย่างเปลี่ยนไปมาก โต๊ะและเก้าอี้ไม่ใช่ของเดิม มันแตกต่างจากของที่นางซื้อให้ก่อนไป
นี่ไม่ใช่โต๊ะเก้าอี้ราคาถูกที่นางซื้อ
ปู้ฟางลุกขึ้นยืนพลางมองหยางเหม่ยจี๋ที่กำลังจ้องร้านด้วยใบหน้าตกอกตกใจ เขาเหยียดแขนสองข้างขึ้น“หลังจากเจ้าไป ข้าปรับปรุงร้านนิดหน่อย ตกแต่งใหม่หมดทั้งร้านและกิจการก็ไม่ได้ แย่” ปู้ฟางพูด
ไม่แย่? เถ้าแก่ปู้…
