็ต้องพยายามต่อไป เราต้องรักษาความฝันและไล่ตามความยอดเยี่ยม เราต้องมีความหลงใหลในสิ่งที่ทำ! เราต้องเชื่อว่าวันหนึ่ง กิจการจะดีขึ้น ข้าเชื่อฝีมือของเจ้า… อนาคตเจ้าต้องโด่งดังแน่!”
หยางเหม่ยจี๋กระตุ้นปู้ฟางด้วยคำพูดเพราะรู้สึกว่าเขากำลังจะถอดใจ นางหวังว่าเขาจะได้สติและทำร้านอาหารหมอกเมฆาต่อไปให้ดี
ปู้ฟางรู้สึกสับสนขึ้นมา เขาไม่เข้าใจสิ่งที่นางพูดแม้แต่น้อย
หลังจากได้ระบายความอัดอั้น หยางเหม่ยจี๋ก็รู้สึกดีขึ้นมาก
นางมีความคาดหวังสูงเสมอกับร้านนี้ ไม่ว่าอย่างไรมันก็เป็นร้านของบิดานาง นางไม่อยากให้กิจการล่มสลาย
ทว่าหลังจากพูดจบ บรรยากาศรอบๆ ก็พลันเปลี่ยนไป หลายคนมองนางด้วยสีหน้าไม่ชอบใจ และมีอีกหลายคนที่มองมาด้วยสีหน้าประหลาดใจ
หยางเหม่ยจี๋รู้สึกเหมือนมีสิ่งผิดปกติบางอย่างเกิดขึ้นจึงเงยหน้ามองเข้าไปในร้าน
ภายในร้านมีดวงตาหลายคู่จ้องมองมา ลูกค้าในร้านมองนางด้วยความงุนงงและสับสน
เห็นชัดว่าปู้ฟางไม่ใช่คนเดียวที่ไม่เข้าใจสิ่งที่นางพูด คนอื่นๆ ในร้านก็ไม่เข้าใจนางเช่นกัน
“ฮ่าๆๆ เชิญพวกท่านตามสบาย ข้า… ข้าแค่กำลังคิดสูตรการเล่นแร่แปรธาตุน่ะ”
ช่างน่าอับอายเหลือเกิน เหตุใดจึงมีคนมากมายในร้าน เพราะอะไรกัน
รอยยิ
