นน้องเขยข้า ฝีมือร้ายกาจจริงๆ” หนานกงอู๋เชวียตบปากตัวเองพลางหัวเราะออกมา
“น้องเขยผีบ้าอะไร! ถ้าไม่อ้าปากพูดแล้วจะตายหรืออย่างไร” หนานกงหวั่นหมดคำจะกล่าว
ตู้ม!
ร่างของหลินอู๋อิ่งคลานขึ้นจากหลุมช้าๆ แววตาของเขายังคงเย็นชา หลังมองจางตงฟางที่มีสภาพน่าสังเวช เขาก็รู้สึกเย็นเยียบจับขั้วหัวใจ
ร้านอาหารเล็กๆ แห่งนี้ช่างจัดการได้ยากเย็นจริงๆ
มิน่าถึงได้กล้าท้าทายตระกูลหลินกับตระกูลจาง
“ว่าอย่างไร… ยาป้องกันเพลิงของเจ้าหมดฤทธิ์แล้วใช่ไหม” หนานกงอู๋เชวียมองหลินอู๋อิ่งพลางยิ้มออกมา
หลินอู๋อิ่งตกใจอยู่ครู่หนึ่ง รูม่านตาของเขาหดแคบลง
หนานกงอู๋เชวียที่มีเปลวไฟคลุมร่างระเบิดความเร็วเต็มพิกัด แล้วมาโผล่ตรงหน้าหลินอู๋อิ่งในพริบตา
เปลวไฟสีขาวโหมกระหน่ำเข้าใส่ ความร้อนทำให้หลินอู๋อิ่งเหงื่อกาฬแตกทั่วร่าง
ฟิ้ว!
เงาสีดำหลายเงาปรากฏขึ้นรอบตัวหลินอู๋อิ่ง ชายหนุ่มพยายามเคลื่อนตัวผ่านเงาเพื่อหลบหลีกการโจมตี
หนานกงอู๋เชวียทำสีหน้าล้อเลียนก่อนจะเอ่ยขึ้น “ไร้ประโยชน์น่า… เจ้าไม่ใช่หนึ่งในพวกมากฝีมือที่ลงแข่งขันการเล่นแร่แปรธาตุรุ่นเยาว์ด้วยซ้ำ แล้วคนอย่างเจ้าจะหลบการโจมตีของข้า
