าได้อย่างไร หากเจ้าทำได้ คงไม่ได้ชื่อหลินอู๋อิ่งหรอก”
ครู่ถัดมาใบหน้าของหนานกงอู๋เชวียก็ปรากฏรอยยิ้มสบายๆ เปลวไฟหมุนวนรอบตัวเขาอย่างฉับพลัน จากนั้นก็ม้วนตัวแล้วกลืนเงาทั้งหลายเข้าไป
ตู้ม!
เสียงแค่นจมูกดังขึ้น ร่างของหลินอู๋อิ่งร่วงลงมาจากทะเลแห่งเปลวไฟ ผิวหนังของเขาเป็นสีแดงก่ำ เห็นได้ชัดว่าเขาหลบเลี่ยงการโจมตีของหนานกงอู๋เชวียไม่ได้
“คุณชายตระกูลหนานกง… โปรดยั้งมือด้วย”
ชั่วขณะที่หนานกงอู๋เชวียกำลังปาลูกไฟสีขาวใส่หลินอู๋อิ่ง เสียงไร้อารมณ์ก็ดังขึ้นจากฟากฟ้า
พลังกดดันแห่งจักรวาลเพิ่มสูงขึ้นแล้วเข้ากดดันทุกคน
ไกลออกไป เงาของฝ่ามือขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น มันออกแรงบีบเพียงเล็กน้อย ลูกไฟที่หนานกงอู๋เชวียปล่อยออกไปก็ถูกบดขยี้อย่างง่ายดาย
“สำหรับวันนี้ถือว่าตระกูลหลินของข้าพ่ายแพ้ วันหลังตระกูลหลินจะไปขอโทษตระกูลหนานกงด้วยตนเอง”
เสียงกราวก้องดังอยู่พักหนึ่งก่อนจะสลายหายไป
หนานกงอู๋เชวียยกยิ้มมุมปาก ความจริงเขาไม่ได้ต้องการปลิดชีวิตหลินอู๋อิ่ง ลูกไฟลูกสุดท้ายเป็นเพียงการอวดของเท่านั้น
เหตุผลที่ชายหนุ่มยิงลูกไฟออกไปก็เพื่อบีบให้ยอดฝีมือของตระกูลหลินถอยร่น พวกเขาต่างเป็นยอดฝีมือชั้นกายาศักดิ์สิ
