่นเองก็พูดอะไรไม่ออก... นี่มันน่าอับอายเกินไปแล้ว
สีหน้าของปู้ฟางยังเฉยเมยขณะตบพุงเจ้าขาวเบาๆ ทำให้แสงสีม่วงสลัวในดวงตาของมันสว่างจ้าอีกครั้ง
วิ้ง…
ปีกสีทองบนหลังของเจ้าขาวกางออก ก่อเกิดเป็นลมกระโชกแรงพัดไปทั่วร้าน
หัวใจของหลินอู๋อิ่งและจางตงฟางตกไปอยู่ตรงตาตุ่ม พวกเขามองเจ้าขาวอย่างระแวดระวัง หุ่นเชิดขั้นเทพศักดิ์สิทธิ์ตัวนี้ไม่ง่ายที่จะรับมือด้วย
“ร้านเล็กๆ นี่กล้าเป็นศัตรูกับตระกูลหลินของข้ารึ” หลินอู๋อิ่งพูดอย่างเย็นชา เขาจ้องปู้ฟางราวกับอีกฝ่ายเป็นซากศพ
เจ้าขาวกระพือปีกสีทอง ทันใดนั้นใบมีดสีทองนับไม่ถ้วนก็ยื่นออกมาปีกคู่นั้น เกิดเป็นเสียงโลหะกระทบกัน ทำให้ดูเหมือนว่ามันพร้อมจะยิงใส่เป้าหมายแล้ว
ตอนนั้นเองเงาหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเจ้าขาว ปิดกั้นทางของมันไว้
“นายท่านขาว ท่านไม่จำเป็นต้องกังวลไป… ท่านพักก่อนดีหรือไม่ คุณชายอย่างข้าจะจัดการพวกโง่นี่ให้เอง!” ผมสีแดงของหนานกงอู๋เชวียปลิวไปตามลมขณะรั้งตัวเจ้าขาวไว้ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
ขณะพูดเขายังกล้าเอามือตีพุงเจ้าขาวเบาๆ ด้วย
“ไม่เลว เด้งดีใช้ได้!”
“หนานกงอู๋เชวีย คิดว่าคนอย่างหลินอู๋อิ่งกลัวเจ้าอย่างนั้นรึ มา เช่นนั้นก็มาสู้กัน!
