งตงฟางพยักหน้าให้กันนิดๆ พวกเขาทั้งคู่ไม่ได้เอ่ยวาจาอะไร นั่นเพราะมันไม่มีความจำเป็น ระดับพวกเขาแล้ว เรื่องเช่นนี้เข้าใจได้โดยปริยาย
เป้าหมายในครั้งนี้ของพวกเขามีเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือร้านเล็กๆ ของปู้ฟาง
คุณชายสามตระกูลหลิน น้องชายของหลินอู๋อิ่งถูกฉีกทึ้งเสื้อผ้าและต้องวิ่งเปลือยเปล่ารอบเมืองหมอกนภา สำหรับคนเช่นเขา ความอับอายส่วนตัวย่อมเทียบเท่าความอับอายของตระกูล เรื่องนี้ขึ้นอยู่กับมุมมอง มันอาจไม่มีความสำคัญอะไรเลยก็ได้ หรือมันอาจสำคัญยิ่งยวดก็ได้อีกเช่นกัน
หากคนทำผิดไม่ได้รับผลกรรมใดๆ เหตุการณ์นี้ต้องทำลายชื่อเสียงของพวกเขาในเมืองหมอกนภาอย่างไม่ต้องสงสัย
อีกด้านหนึ่ง ตระกูลจางก็มีความคิดแบบเดียวกัน อย่างไรเสียพวกเขาจะปล่อยให้สองตระกูลใหญ่ในเมืองหมอกนภาอับอายขายขี้หน้าเพราะร้านอาหารโกโรโกโสได้เช่นไร
ไม่ว่าอย่างไร… ความอับอายครั้งนี้ก็ต้องได้รับการชำระ
และเมื่อพิจารณาว่าเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นในถิ่นของตระกูลหนานกง เรื่องก็ยิ่งน่าสนใจเข้าไปใหญ่
หลินอู๋อิ่งและจางตงฟางสบตากันก่อนนำกำลังคนเดินหน้าต่อไป
ฟ้าว
เสียงลมพัดผ่านเบาๆ อีกครั้ง
ทั้งสองฝ่ายย่างเท้าเข้าย่านค้าขายโอสถอดอาหารหลากรสของตระกูลหนานกง
