และพบบางสิ่งที่ทำให้ขากรรไกรค้างเติ่ง สิ่งที่พวกเขาจินตนาการไว้แตกต่างกับสิ่งที่เห็นในตอนนี้อย่างสิ้นเชิง นั่นเพราะถนนตรงหน้าโล่งร้างผู้คน และภาพที่เห็นก็ยิ่งทำให้เสียขวัญเข้าไปใหญ่
เกิดอะไรขึ้นที่นี่กันแน่ พวกหนานกงกำลังจะล้มละลายใช่หรือไม่ สองคำถามนี้วิ่งวนอยู่ในใจของทุกคน
กล้ามเนื้อกลมๆ บนใบหน้าของหลินอู๋อิ่งกระตุกเล็กน้อย ดวงตาประดุจเหยี่ยวของจางตงฟางที่อยู่ข้างๆ ก็มีปฏิกิริยาเช่นเดียวกัน มันเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย ทั้งสองต่างประหลาดใจกับสิ่งที่เห็นมาก
กระนั้นหลังจากเดินต่อไปได้ครู่หนึ่ง สายตาของพวกเขาก็พลันเห็นภาพร้านค้าที่แสนคึกคักร้านหนึ่ง ด้วยจำนวนคนที่เพิ่มขึ้นอย่างฉับพลัน พวกเขาจึงรู้สึกเหมือนหูจะระเบิดจากเสียงอึกทึกที่ส่งเข้ามา
“นี่คือ… ร้านอาหารรกร้างที่เจ้าพูดถึงรึ”
หลินอู๋อิ่งพูดพลางส่งสายตาแปลกๆ มองคุณชายสามตระกูลหลินที่กำลังหัวหดอยู่ข้างหลัง ทั้งคุณชายสามตระกูลหลินและคุณชายจางประหลาดใจและตกใจเล็กน้อย พวกเขามาถูกที่แล้ว… มันควรเป็นร้านอาหารรกร้างที่เอาอึมาทำอาหารไม่ใช่หรือ
เดิมทีร้านอาหารในเมืองหมอกนภาก็มีเพียงร้านเดียว ดังนั้นพวกเขาจึงไม่น่าจะมาผิดร้านได้
“ถะ… ถูกแล้ว” คุณชายสามตระก
