ัวไปช้าๆ
หนานกงอู๋เชวียรู้สึกผิดหวังเพราะตามเข้าครัวไปไม่ได้ เขากลับมานั่งที่โต๊ะพลางมองหนานกงหวั่นที่เก็บหนังสัตว์ไปแล้วและกำลังกินพระกระโดดกำแพงอย่างตะกรุมตะกรามอีกครั้ง ชายหนุ่ม มกลืนน้ำลายพลางเอ่ยปากถาม “น้องพี่ รสชาติเป็นอย่างไรหรือ”
หนานกงหวั่นเพียงปรายตามองอีกฝ่ายอย่างระแวดระวังแต่ไม่ตอบคำถาม
หนานกงอู๋เชวียชักรำคาญกับลีลาของนาง เป็นเพียงน้องสาวบังอาจเมินใส่พี่ชายได้อย่างไร เขารู้สึกเบื่อจะแย่จึงลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปเดินมาในร้าน
“ต้นตื่นรู้ทางห้าสาย นี่มันของล้ำค่าชัดๆ” หนานกงอู๋เชวียหยุดยืนอยู่หน้าต้นตื่นรู้ทางห้าสายพลางอุทานออกมาด้วยความชื่นชม
เขายื่นมือไปจับใบสีเขียวของมัน
หึ่ง…
เจ้าขาวที่อยู่ในครัวยื่นศีรษะออกมา แสงสีม่วงพุ่งออกจากดวงตาของมันและสอดส่ายหาเป้าโจมตีบนร่างของหนานกงอู๋เชวีย
ชายหนุ่มปล่อยมือจากใบไม้ ทำหน้าจริงจังพลางโบกไม้โบกมือให้เจ้าขาว
ช่างน่าขายหน้าจริงๆ
ไม่นานหลังจากนั้น ปู้ฟางก็ทำพระกระโดดกำแพงเสร็จอีกโถ เขาเดินยกโถออกมาจากครัว
ลำแสงระยิบระยับเปล่งออกมาจากพระพุทธองค์บนฝาโถกระเบื้องเคลือบ
พอหนานกงอู๋เชวียเห็นก็ร้องอ
