ขุมทรัพย์ของเขาเอามากินเช่นนั้นสินะ”
หนานกงอู๋เชวียตัวแข็งทื่อ เขาหยิบขาหมูขึ้นมาแล้วเริ่มเปิดปากกิน พลางส่ายศีรษะรัวๆ เหมือนกลองป๋องแป๋ง ต่อให้ตีข้าให้ตายข้าก็ไม่รู้ไม่ชี้ด้วยหรอก
หนานกงหวั่นมองท่าทางของอีกฝ่าย และรู้ทันทีว่าความจริงคืออะไร นางอดยกมือขึ้นถูหน้าผากไม่ได้
ให้ตายเถิดสวรรค์ เหตุใดปรมาจารย์เฉียนจึงไม่ตีเขาให้ตายๆ ไปเสีย
ไก่แปดขุมทรัพย์คืออสูรเวทระดับสิบที่ล้ำค่ามาก ปรมาจารย์เฉียนฟูมฟักมันมาไม่รู้ตั้งกี่ปี สุดท้ายดันถูกหมอนี่กินเข้าไป… คนผู้นี้มีความแค้นอะไรกับปรมาจารย์เฉียนนักหนากัน
“ข้าไม่ได้กินจริงๆ แค่ตัดปีกมันออกมาข้างหนึ่ง… ข้าไม่ได้ฆ่าด้วย รักษาแค่ไม่กี่เดือนเดี๋ยวปีกมันก็งอกขึ้นใหม่ ยิ่งไปกว่านั้น ปรมาจารย์เฉียนยังเก็บตัวฝึกตนอยู่ เขาไม่รู เรื่องนี้ เลยไม่ได้ไล่ข้าออกมา ข้าเป็นคนแอบออกมาเอง” หนานกงอู๋เชวียพูดอู้อี้เพราะมีอาหารเต็มปาก
หนานกงหวั่นใช้หางตามองอีกฝ่ายอย่างเย็นชา
ดวงตาของปู้ฟางเป็นประกายขึ้นมาเล็กน้อย ไก่แปดขุมทรัพย์หรือ มันคือวัตถุดิบที่ยอดเยี่ยม… เป็นอสูรเวทระดับสิบ และยิ่งกว่านั้นมั
