ิ่มออกเดิน
หนานกงหมิงตกใจสุดขีด ร้านอาหารหมอกเมฆาเองก็ตั้งอยู่ทางนั้นเช่นกัน หรือว่ากลิ่นหอมนี่จะลอยมาจากร้านอาหารหมอกเมฆา เป็นไปไม่ได้ กลิ่นเดียวที่โชยออกมาจากร้านนั้นคือกลิ่นเหม็น สุดจะบรรยายต่างหาก
“เหตุใดจึงไม่เห็นเหมือนก่อนหน้านี้เลย”
จู่ๆ หัวใจของหนานกงหมิงก็กระตุก เขาเดินตามหนานกงอู๋เชวียไปแล้วแอบภาวนาอยู่ในใจ
ทว่ายิ่งเข้าใกล้ร้านเท่าไรเขาก็เริ่มสิ้นหวังเท่านั้น
คนมหาศาลออกันอยู่ตรงหน้าประตูร้านอาหารหมอกเมฆา จมูกของคนเหล่านี้กระตุกถี่ๆ ขณะสูดดมกลิ่นหอมในอากาศ สีหน้าของทุกคนออกอาการหลงใหลไร้สติ
เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ไปได้
พวกเจ้าไม่ได้พะอืดพะอมกับกลิ่นเหม็นที่โชยออกมาจากร้านหรืออย่างไร
“นี่หรือร้านอาหารที่เจ้าบอกว่าเหม็นจนคลื่นเหียน” หนานกงอู๋เชวียมีสีหน้าประหลาดใจขณะหันมองหนานกงหมิงพลางเอ่ยถาม
หนานกงหมิงแทบจะร้องไห้ออกมา ก่อนหน้านี้มันไม่ใช่แบบนี้ เถ้าแก่ของร้านทำอาหารจากของเสียจริงๆ
“คุณชาย ข้า… ก่อนหน้านี้มัน…”
“ไม่ต้องพูดแล้ว เจ้าจงหุบปากนับแต่นี้” หนานกงอู๋เชวียตบไหล่หนานกงหมิงเบาๆ แล้วหมุนตัวเดินเข้าร้านไป
พลังปราณของหนานกงอู๋เชวียม
