หตุใดเจ้าจึงออกจากการเก็บตัวฝึกตนแล้ว”
หนานกงหวั่นโยนขาหมูซึ่งเหลือแต่กระดูกลงบนโต๊ะเสียงดังตุ้บ แก้มของนางพองออกขณะจ้องหนานกงอู๋เชวียตาเขม็ง
“เจ้ายังไม่ขึ้นเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุทวิเมฆาเสียหน่อย”
หนานกงหวั่นโบกมือที่มันเยิ้มไปมา นางยืนขึ้นแล้วหยิบปีกสองชิ้นออกมาจากโถตั้งใจจะยัดเข้าปาก
พระกระโดดกำแพงอร่อยหรือไม่น่ะหรือ
มันอร่อยจนหยุดไม่อยู่จริงๆ
อร่อยชนิดที่เรียกได้ว่าทำให้คนกินน้ำตาไหลได้ และตอนนี้หนานกงหวั่นก็รู้สึกอยากจะร้องไห้ออกมา พระกระโดดกำแพงนั้นอร่อยกว่าข้าวผัดไข่ลิบลับ
เนื้อติดมันตรงขาหมูไม่ได้มันเยิ้ม ทั้งยังนุ่มราวสำลี แม้ว่านางจะไม่ชอบเนื้อติดมันนักแต่ก็ยังเพลิดเพลินกับขาหมูติดมันอยู่ดี
ยิ่งน้ำซุปยิ่งอร่อย มันทำให้นางอิ่มเอิบใจจนเผลอครางออกมา
“น้องหญิง เจ้าเป็นหมู… หรืออย่างไรกัน”
ตอนที่หนานกงหวั่นกำลังจะแทะปีก นางก็พบว่ามันหายไปจากมือแล้ว
เสียงขี้เล่นดังขึ้นเมื่อหนานกงอู๋เชวียคว้าปีกไปดมแล้วเพลิดเพลินกับกลิ่นหอมของมัน
“มันมีกลิ่นของดอกห้าผลจริงๆ ไม่ผิดแน่ เขาปรุงวัตถุดิบด้วยวิชาเล่นแร่แปรธาตุสินะ น่าสนใจจริงๆ น้องหญิง ข้าว่าเจ้าต้องลดน้ำหนักแล้ว พี่ใหญ่จะช่วยเจ
