นอากาศ
เสียงสูดลมหายใจเข้าปอดพร้อมกันเกือบทำปู้ฟางกระโดดโหยงด้วยความตกใจ เขาหลงคิดไปว่าคนพวกนี้ต้องการหาเรื่องจนเกือบเรียกเจ้าขาวออกมาแล้ว แต่พอมองดูดีๆ มุมปากของชายหนุ่มก็ยก กขึ้นเป็นรอยยิ้ม
ปัง!
หลังจากเลียอาหารจนเกลี้ยงชาม หนานกงหวั่นก็วางชามลงบนโต๊ะอย่างแรง
“เถ้าแก่ปู้ อาหารจานนี้อร่อยมากจริงๆ ขออีกชามสิ”
“ลูกค้าสั่งอาหารได้รายการละหนึ่งจานในแต่ละวันเท่านั้น…” ปู้ฟางตอบด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์
ใบหน้าของหนานกงหวั่นยังคงแดงก่ำ นางเบ้ปากพลางพูดขึ้น “ข้าขออีกชาม…”
ครั้งนี้น้ำเสียงของนางอ่อนหวาน แต่พอเห็นสีหน้าเมินเฉยของปู้ฟาง นางก็กลอกตาใส่แล้วเลือกที่จะยอมแพ้
“เจ้าสั่งพระกระโดดกำแพงได้ มันอร่อยกว่าข้าวผัดไข่หลายเท่า” ปู้ฟางมองหนานกงหวั่นแล้วเห็นว่านางยังไม่ได้สมอารมณ์จึงเสนออาหารจานอื่นให้แทน
ข้าวผัดไข่ชามละแค่สิบผลึก แต่พระกระโดดกำแพงชามละหนึ่งหมื่นผลึก
ทว่าปู้ฟางไม่ได้โกหกเรื่องรสชาติแม้แต่น้อย
หนานกงหวั่นค่อนข้างสนใจ ดวงตาคู่งามของนางเบิกกว้าง
ปู้ฟางเองก็ตื่นเต้นขึ้นมาเช่นกัน เขามองหญิงสาวด้วยสายตาจริงใจ
