ทะเลที่ไร้ขอบเขต
ช่างน่าอภิรมย์ยิ่งนัก
หนานกงหวั่นไม่สนสายตาของปู้ฟางที่มองมาอย่างประหลาดใจ นางตักข้าวผัดไข่อีกช้อนแล้วใส่เข้าปาก
“โอ้! เหตุใดจึงอร่อยเช่นนี้” เรือนร่างเย้ายวนของหนานกงหวั่นสั่นเทิ้มขณะกิน นางอดอุทานด้วยความชื่นชมไม่ได้
ปู้ฟางถูกเยินยอจนเริ่มรู้สึกเขิน
จากนั้นเขาก็นั่งมองหนานกงหวั่นยัดข้าวผัดไข่ที่เหลือเข้าปากจนแก้มป่องด้วยกิริยาที่ไม่น่าดูชมนัก ริมฝีปากสีแดงของนางเป็นประกายเพราะความมันเยิ้ม ทำให้ดูดึงดูดใจและมีเสน่ห ห์เป็นพิเศษ
หนานกงหวั่นกินอย่างบ้าคลั่งประหนึ่งว่าเป็นผีอดอยากกลับชาติมาเกิด กลิ่นหอมของข้าวผัดไข่ค่อยๆ ลอยออกจากร้านทีละน้อย
ทุกคนที่อยู่หน้าร้านตกตะลึงทันที
“เหตุใดจึงหอมเช่นนี้ จมูกข้ามีปัญหาหรือเปล่า”
“กลิ่นนี้หอมมากจริงๆ มันคืออะไร กลิ่นของมันสะกิดใจยิ่งนัก”
“มันเรื่องอะไรกันนี่! ตอนแรกมีกลิ่นเหม็นคล้ายอึลอยออกมาจากร้าน ตอนนี้กลับมีกลิ่นหอมหวนยวนใจ ที่มันหอมเพราะข้าดมกลิ่นเหม็นมากเกินจนชินไปแล้วหรือเปล่า”
…..
หลังจากยืนงงกันสักพัก พวกเขาก็เริ่มทำจมูกฟุดฟิดสูดกลิ่นใ
