ู้สึกที่อัศจรรย์และอธิบายได้ยากยิ่ง
หนานกงหวั่นรู้สึกว่าร่างกายแน่นเปรี๊ยะ ใบหน้าแสนงามเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ ปากของนางเริ่มเคี้ยวโดยไม่รู้ตัวแล้วค่อยๆ เพิ่มความเร็วทีละน้อย นางเคี้ยวเสียงดังก่อนจะกลืนข้าวผัดไข่ เข้าไป จากนั้นก็ครางออกมาแล้วถอนหายใจยาว ถอนหายใจเสร็จก็เงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นลำคอขาวนวล
ปู้ฟางประหลาดใจกับภาพที่เห็น การตอบสนองของหญิงผู้นี้เกินจริงไปมาก แม้ว่าข้าวผัดไข่จะอร่อย แต่ปฏิกิริยาของนางเหมือนคนที่เพิ่งชิมพระกระโดดกำแพงเข้าไปอย่างไรอย่างนั้น
นี่มันเรื่องบ้าเรื่องบออะไรกัน
ทว่าสิ่งที่ปู้ฟางไม่รู้คือในเมืองหมอกนภานั้นไม่มีร้านอาหาร เมืองนี้จึงไม่มีอาหารอร่อย ชาวบ้านทุกคนในเมืองหมอกนภาล้วนกินแต่โอสถอดอาหารหลากรส
แม้ว่าโอสถอดอาหารจะมีประโยชน์ แต่รสชาติของมันก็ไม่ได้น่าชื่นชมนัก ไม่เหมือนข้าวผัดไข่ซึ่งเป็นที่ถูกอกถูกใจของคนทุกเพศทุกวัย
เป็นครั้งแรกที่หนานกงหวั่นได้กินของอร่อยเช่นนี้ หัวใจทั้งดวงของนางราวกับกำลังหลอมละลาย นางรู้สึกตกหลุมรัก กลิ่นหอมของข้าวผัดไข่ทำให้นางเหมือนกำลังเปลือยกายว่ายน้ำอยู่ในท
