ปู้ฟางอย่างไม่รู้ตัวขณะดึงผมของตัวเองเล่น
“กินสิ เจ้ามองหาอะไร” ปู้ฟางงุนงงไม่น้อย ผู้หญิงคนนี้พิลึกจริงๆ
หนานกงหวั่นเม้มริมฝีปากสีแดงพลางหยิบช้อนกระเบื้องจากถาด แล้วใช้มันตักข้าวผัดไข่
เมล็ดข้าวทรงกลมส่องประกายวับวาวราวผลึก กลิ่นหอมที่เหมือนถูกผนึกไว้ในไข่ขาวและไข่แดงทะลักออกมาทันที
ตู้ม!
รูม่านตาของหนานกงหวั่นหดแคบด้วยความประหลาดใจ นางรู้สึกเหมือนมีคลื่นลมขนาดใหญ่ซัดปะทะใบหน้า อดไม่ได้ที่จะย่นจมูกที่งดงามเหมือนหยก
กลิ่นหอมนั้นสามารถอธิบายได้ด้วยคำเพียงคำเดียว นั่นคือ หอมหวนยวนใจ
มันช่างหอมหวนยวนใจเสียนี่กระไร!
กลิ่นหอมนี้ราวกับสามารถซึมซาบเข้าไปในกระดูกของนางได้ มันเจาะเข้าผิวหนัง ทะลุรูขุมขนแล้วซึมลงไปถึงภายใน ทำให้ทั้งตัวสั่นเทิ้มอย่างไม่ตั้งใจ
กลิ่นของโอสถอดอาหารหลากรสไม่อาจเทียบกลิ่นหอมของมันได้สักนิด
หนานกงหวั่นเปิดริมฝีปากแดงๆ อ้าฟันขาวราวไข่มุกแล้วสอดช้อนเข้าปาก สายของไข่แดงและไข่ขาวยืดเป็นทางอยู่ด้านหลัง
ทันใดที่ช้อนเข้าปาก ดวงตาของหนานกงหวั่นก็เบิกกว้าง นางอดครางออกมาไม่ได้
ไอร้อนจากข้าวฟุ้งตลบอยู่ในปาก ทำให้รู้สึกเหมือนปากถูกบีบนวดด้วยมือเล็กๆ นับล้านมือ ช่างเป็นความร
