น้อยเมื่อเอ่ยถึงหนานกงหวั่น
“เอ่อ… คุณหนูเพิ่งเปิดร้านโอสถทิพย์ได้ไม่นาน ตอนนี้นางกำลังค้าขายโอสถทิพย์อยู่” ชายชราถอนหายใจยาวก่อนตอบ
“หือ? คุณหนูของตระกูลหนานกงที่สูงส่งออกไปขายโอสถทิพย์หรือนี่… ช่างทำตัวเสื่อมเสียจริงๆ” หนานกงอู๋เชวียคิ้วขมวดน้อยๆ
หนานกงหมิงที่อยู่ท่ามกลางคนจำนวนมากทำตัวเคร่งขรึมขึ้นทันที เหมือนกำลังปลุกความกล้าหาญในตัวขึ้นมา เขามองชายหนุ่มก่อนพูดขึ้น “คุณชายอู๋เชวีย… ช่วงที่คุณหนูขายโอสถทิพย์อ อยู่นั้น นางไปข้องแวะกับร้านอาหารที่อยู่ฝั่งตรงข้าม แล้ว…”
“แล้วอะไร” หนานกงอู๋เชวียจ้องหนานกงหมิง ความน่าเกรงขามปรากฏให้เห็นทันที
“นางถึงขนาดกินอาหารที่มีกลิ่นเหม็นมากของร้านนั้น ตอนนี้ชาวเมืองพากันพูดว่า… คุณหนูตระกูลหนานกงกิน… อึ”
หนานกงหมิงพูดไปตัวสั่นไปเพราะพลังกดดันแห่งจักรวาลที่แผ่ออกมาจากร่างของหนานกงอู๋เชวีย มันทำให้เขาหายใจไม่ออก
เหงื่อกาฬเองก็แตกพลั่กไปทั้งตัว
“อุจาดแท้! นางตั้งใจจะทำให้ตระกูลหนานกงเสื่อมเสียหรืออย่างไร ว่าแต่… เมืองหมอกนภามีร้านอาหารตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วเหตุใดร้านนั้นจึงกล้าทำของเช่นนั้นให้นางก
