ิน มันไม่อยากมี ชีวิตอยู่แล้วสินะ”
สายตาของหนานกงอู๋เชวียเปลี่ยนเป็นเย็นชา เขาพ่นลมเยาะออกมา
เมื่อได้ฟังชายหนุ่มระดมยิงคำถาม หนานกงหมิงก็ดีใจจนเนื้อเต้น หากหนานกงอู๋เชวียลงมือเอง ร้านอาหารร้านนั้นย่อมไม่เหลือซากแน่นอน
หนานกงหมิงนึกถึงความอับอายที่ถูกปู้ฟางทำไว้ ในใจลิงโลดยิ่งกว่าเดิม
“ทุกคนกลับไปก่อน ข้าจะไปที่ร้านอาหารนั่น… หนานกงหมิง เจ้านำทางซิ”
ดวงตาของหนานกงหมิงพร่าไปเมื่อหนานกงอู๋เชวียมาปรากฏตัวตรงหน้าอย่างปุบปับ แล้วตบบ่าเขาเบาๆ แรงของอีกฝ่ายทำเอาเขาเข่าแทบทรุด
“หากว่าเจ้าหลอกข้าหรือแต่งเรื่องเกินจริง รู้ใช่ไหมว่าผลลัพธ์คืออะไร” ผมของหนานกงอู๋เชวียยังคงปลิวไสวไปตามสายลม เขามองหนานกงหมิงก่อนส่งยิ้มอบอุ่นให้ ทำเอาอีกฝ่ายใจหายวา าบ
…..
หนานกงหวั่นที่เบื่อเจียนตายนั่งอยู่ในร้านอาหารหมอกเมฆา คนกลุ่มหนึ่งที่อยู่ด้านนอกชะโงกศีรษะเข้ามาในร้านเพราะอยากรู้อยากเห็นเรื่องของนาง
ไม่นึกไม่ฝันว่าเทพธิดาของเราจะมาร้านนี้อีกแล้ว มันมีอะไรดีนักหนา
ไอ้อาหารที่กลิ่นเหมือนอึนั่น มันดึงดูดตุ
