หวั่นยิ้มหวานก่อนเอ่ยต่อ “มีเพียงสำนักหุ่นเชิดเท่านั้นที่สร้างหุ่นเชิดชั้นกายาศักดิ์สิทธิ์ได้…”
“ข้าบอกแล้วว่าไม่ได้มาจากสำนักหุ่นเชิด เจ้าอยากกินอะไร ถ้าไม่ได้มากินอาหารก็ออกไป” ปู้ฟางขมวดคิ้ว รู้สึกอึ้งไม่น้อยเมื่อได้ยินคำพูดของหนานกงหวั่น
เขาไม่รู้จักสำนักหุ่นเชิดอะไรนั่นจริงๆ
“ช่างเถอะๆ ไม่อยากยอมรับก็ไม่เป็นไร ข้าจะเตือนด้วยความหวังดีว่าอีกครึ่งเดือน เมืองหมอกนภาจะมีการประลองเพื่อชิงสัดส่วนผู้ที่จะได้เข้าไปในดินแดนเร้นลับ การประลองนี้มีขึ้นทุก กสามปี ถึงตอนนั้นทุกสำนักในทวีปมังกรซ่อนเร้นจะส่งยอดฝีมือของพวกเขามาที่นี่ ยอดฝีมือจากสำนักหุ่นเชิดก็จะมาด้วย เจ้าควรทำตัวดีๆ เข้าไว้ล่ะ” หนานกงหวั่นกล่าว
“ตกลงว่า… เจ้าอยากกินอะไรไม่ทราบ” ปู้ฟางถามย้ำอีกครั้ง
หนานกงหวั่นเบ้ริมฝีปากสีแดงก่ำ นางอุตส่าห์เตือนด้วยความปรารถนาดีแต่คนผู้นี้กลับไม่ขอบคุณสักคำ หรือว่าเขาจะไม่ใช่คนจากสำนักหุ่นเชิดจริงๆ
เช่นนั้นแล้วหุ่นเชิดชั้นกายาศักดิ์สิทธิ์ตัวนั้นมาจากไหน
ช่างเถอะ… นางส่งป้ามู่ออกไปสืบข่าวของคนผู้นี้ก็ได้
“เต้าหู้เหม็นหนึ่ง… ไม่สิ เดี๋ยวก่อน เอาข้าวผัดไข่หน
