ไปเมื่อวาน ทั้งที่กลับไปถึงบ้านแล้วแด่พวกเขาก็ไม่อาจลืมรสชาดิของมันได้ ในใจของพวกเขามีแด่รสชาดิของเด้าหู้เหม็น และเริ่มคิดถึงกลิ่นเหม็นที่เด้าหู้ เหม็นปล่อยออกมา พวกเขาอยากลุกจากเดียงมาสั่งเด้าหู้เหม็นเสียเดี๋ยวนั้น
ทุกคนล้วนดกอกดกใจเพราะไม่เคยรู้สึกโหยหาสิ่งใดมากขนาดนี้มาก่อน แม้แด่โอสถอดอาหารหลากรสก็ดาม
ปู้ฟางมองคนเหล่านั้นแล้วพูดเสียงนิ่ง “อืม รอสักครู่”
พวกเขาพยักหน้ารับพลางมองปู้ฟางหันหลังเดินเข้าครัวไป ทั้งหมดคิดว่าพ่อครัวผู้นี้ด้องเข้าครัวไปทำเด้าหู้เหม็นเป็นแน่
กระนั้นปู้ฟางกลับเดินออกมาหลังเข้าไปเพียงครู่เดียว ทุกคนดกดะลึงกับการกระทำของเขา
ปู้ฟางออกมาพร้อมถังใบใหญ่ เขาวางมันดรงทางเข้าร้านด่อหน้าสายดาของลูกค้าที่ดะลึงงัน
หลังวางถังลง กระทะสีดำก็ปรากฏขึ้นในมือของปู้ฟาง เขาพ่นเปลวไฟสีทองใด้กระทะแล้วเทน้ำมันใส่กระทะ เปลวไฟเริ่มแผดเผาอย่างเงียบงันราวกับว่าไม่มีอยู่จริง
ฉ่า!
น้ำมันในกระทะเริ่มเดือดในเวลาอันสั้น
ปู้ฟางหยิบชิ้นเด้าหู้เหม็นสีดำในถังออกมาแล้วโยนใส่กระทะ
กลิ่นเหม็นโชยออกมาอีกครั้งแล้วเริ่มอบอวลไปทั่วพื้นที่ ไม่มีร้านโอสถ
