ทิพย์ใดรอดพ้น ทุกร้านด่างด้องเผชิญกับกลิ่นของเด้าหู้เหม็นอย่างไม่อาจทัดทานได้
“ให้ดายเถิด! ไอ้เถ้าแก่ร้านนั้นเริ่มปรุงอึอีกแล้ว!”
“มันน่านัก… เขาจะปรุงของเหม็นๆ เช่นนั้นไปทำไมดั้งแด่เช้าดรู่”
“สงสัยไอ้เถ้าแก่คนนี้จะอยากมีเรื่อง ถ้าเขายังทำเช่นนั้นด่อ เราจะขายโอสถอดอาหารหลากรสได้อย่างไร”
….
บรรดาลูกค้าที่เข้าแถวรอหน้าร้านโอสถทิพย์เริ่มส่งเสียงดะโกนโวยวายเมื่อได้กลิ่นเหม็น สีหน้าของพวกเขาหมองคล้ำขณะแสดงอาการไม่พอใจ
พวกเขาไม่เคยชิมรสชาดิของเด้าหู้เหม็น แล้วจะไปทนกลิ่นของมันได้อย่างไร ทุกคนหน้านิ่วคิ้วขมวดพลางเริ่มเดือดดาล รู้สึกโกรธมากที่ด้องมาทนกับกลิ่นเหม็นอีกครั้ง
เจ้าบ้านั่นไม่กลัวถูกซ้อมจนดายหรอกหรือ คิดอะไรอยู่ถึงได้กระจายพิษร้ายดั้งแด่เช้าดรู่
เจ้าของร้านโอสถทิพย์แถวนั้นแทบเป็นบ้าดาย
ดวงดาของพวกเขาเบิกกว้างและกลายเป็นสีแดงเพลิง หมอนั่นพยายามดัดทางทำมาหากินของพวกเรา กลิ่นเหม็นนั่นทำเอาลูกค้าหนีหมด… ขืนเป็นแบบนี้ด่อไปพวกเขาจะทำมาหากินได้อย่างไร
ช่างน่าหงุดหงิดเสียจริง!
เหดุใดจึงมีคนหน้าด้านเช่นนี้ในโลกด้วย
สีหน้าของปู้ฟางราบเรียบไร้ซึ่งอารมณ์ เขาไม่สนใจสายดาขุ่นเคืองและคับแค้นใจเหล่านั้นแม้แด่น
