ปราณเที่ยงแท้ได้หรือนี่”
หนานกงหวั่นค่อนข้างตกใจกับสิ่งที่ค้นพบโดยบังเอิญ
นางจะยังสงบนิ่งอยู่ได้อย่างไรหลังรู้ว่ามีอาหารที่สรรพคุณเทียบเท่าโอสถทิพย์
ซ่า!
โอสถเหลวกระเพื่อมสูงขณะที่ไอน้ำลอยขึ้นจากผิวน้ำ หนานกงหวั่นเอาผ้าเช็ดตัวสีขาวมาพันรอบกายปกปิดเรือนร่างอันเย้ายวนไว้
“เถ้าแก่ร้านแห่งนั้นเป็นคนเช่นใดกันแน่ เขาเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุหรือเปล่า ข้ารู้สึกว่าอาหารที่เขาทำได้รับอิทธิพลมาจากการเล่นแร่แปรธาตุ มีบางอย่างที่คล้ายคลึงกัน”
หนานกงหวั่นพึมพำกับตัวเองตอนขึ้นจากถังน้ำ เท้าสีขาวโปร่งใสย่ำลงบนพื้น เรียวขาคู่งามของนางสามารถสะกดสายตาทุกคนได้
หนานกงหวั่นดีดนิ้ว ร่างในชุดคลุมสีดำปรากฏขึ้นทันที ร่างนั้นยืนอยู่ข้างนางอย่างนอบน้อม
“ป้ามู่ ไปสืบสถานะของเถ้าแก่ร้านนั้นมาให้ข้า คนเช่นนั้นมาโผล่ในเมืองหมอกนภาตั้งแต่เมื่อไร ช่างน่าประหลาดใจจริงๆ”
“ได้เจ้าค่ะคุณหนู”
ร่างในชุดคลุมสีดำตอบหนานกงหวั่นอย่างยำเกรงแล้วหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย
หนานกงหวั่นยืนอยู่ในห้อง สายตามองลอดหน้าต่างไปยังร้านอาหารหมอกเมฆาซึ่งจุดไฟสว่างจ้า นางยิ้มพลางส่งยาเม็ดสีน้ำเงินอมเขียวในมือเข้าปาก
“ร้านอาหารหมอกเมฆา ร้านอาหารร้านสุด
