มาแล้วจ้องหนานกงหวั่น หญิงสาวนั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างสง่างามตอนเขาเอ่ยถามคำถาม
หนานกงหวั่นใช้ดวงตาคู่งามจับจ้องเรือนร่างของปู้ฟาง หลังจากสังเกตชายหนุ่มหน้าตายได้สักพัก แววตาของนางก็ปรากฏเสี้ยวความประหลาดใจวูบหนึ่ง
‘สายตาที่เขาใช้มองข้านิ่งเฉยและไร้อารมณ์เกินไป’
หนานกงหวั่นคุ้นเคยกับสายตาของเหล่าบุรุษที่หลงใหลได้ปลื้มกับเรือนร่างของนาง สายตาที่ไม่แยแสของปู้ฟางจึงทำให้นางตื่นเต้นเล็กน้อย
“นอกจากเต้าหู้เหม็น เจ้ายังมีอาหารอื่นอีกหรือ”
หนานกงหวั่นกะพริบตาคู่งามพลางเอ่ยถาม
“ต้องมีอยู่แล้ว ดูรายการอาหารข้างหลังเจ้าสิ” ปู้ฟางตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ
หนานกงหวั่นผงะไป นางหันไปมองรายการอาหารที่มีสี่อย่างด้วยกัน
หนึ่งในนั้นคือเต้าหู้เหม็น น่าประหลาดที่มันไม่ใช่อาหารที่แพงที่สุด
หนานกงหวั่นถึงกับผวา ริมฝีปากสีแดงเผยอเล็กน้อย นางยกมือป้องปากขณะตกใจ ในใจมีแต่ความกังขาเมื่อเห็นราคาบนรายการอาหาร ความตกใจที่นางประสบหลังเข้ามาในร้านแห่งนี้ใหญ่หลวงไม่ น้อยเลย
“หนึ่งหมื่นผลึก? เจ้าขายอาหารจานละหนึ่งหมื่นผลึกเชียวหรือ เสียสติไปหรือเปล่า นี่เท่ากับราคาของโอสถทิพย์ระดับแปดเ
