่นแร่แปรธาตุที่อยู่ใกล้ตัวสุด
คนผู้นั้นหยุดสาปแช่งแล้วยืดคอขึ้น ก่อนจ้องปู้ฟางอย่างเย็นชาเป็นการตอบโต้
“ข้าแค่ปรุงอาหารหน้าร้านของตัวเอง กวนพวกเจ้าตรงไหนกัน” ปู้ฟางพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ “เจ้าก็ไปขายโอสถอดอาหารของเจ้าโน่น ข้าก็จะขายเต้าหู้เหม็นของข้า เราจะอยู่ร่วมกันอย่า างสันติ”
น้ำเสียงของปู้ฟางสงบนิ่งและไม่แยแสเหมือนทุกครั้ง ทว่าความไม่แยแสของเขากลับทำให้คนแถวนั้นอึ้งกิมกี่ยิ่งกว่าเดิม
“ขายรึ พับผ่าสิ! เจ้านี่ปัญญาอ่อนหรืออย่างไร”
“เขาปรุงอึเพื่อขายรึ ข้านึกว่าจะแกล้งให้เราสะอิดสะเอียนเสียอีก”
“คนสติทึบที่ไหนจะซื้ออึ ใครจะบ้ากิน… เขาคิดว่าพวกเราสมองกลวงเช่นนั้นหรือ”
สีหน้าของคนเหล่านี้เปลี่ยนไปทันที พวกเขาทนทรมานกับกลิ่นของเต้าหู้เหม็นมาพอแล้ว จึงเริ่มส่งเสียงดังยิ่งกว่าเดิม
ทำไมถึงมีคนสติเพี้ยนขนาดนี้ในโลกด้วย ไอ้นี่เหม็นจะตายไป… ไม่จำเป็นต้องชิมก็รู้ว่ารสชาติจะเลวร้ายขนาดไหน ใครจะเอาผลึกมาซื้อกัน
ร้านอาหารหมอกเมฆารึ
ในเมื่อถนัดทำอาหารไร้สาระเช่นนี้ ก็ไม่แปลกใจที่ร้านอาหารทั้งหมดในเมืองหมอกนภาจะสูญพันธุ์ไป กระทั่งร้านสุดท้ายในเมืองยัง
