ถอดใจและทิ้งชื่อตัวเองเพราะจมกับความสิ้นหวัง
คำสาปแช่งและก่นด่าจากคนแถวนั้นทำอะไรปู้ฟางไม่ได้แม้แต่น้อย
เขายังทอดเต้าหู้เหม็นอย่างสบายใจด้วยสีหน้าผ่อนคลาย
ปู้ฟางเอาเต้าหู้เหม็นใส่จานแล้วโรยเครื่องปรุงรสก่อนจะวางมันบนโต๊ะ
“นี่คืออาหารของร้านข้า เต้าหู้เหม็นชามละยี่สิบผลึก ข้าต้อนรับทุกคนที่อยากเข้ามาลองลิ้มชิมรส” ปู้ฟางกวาดตามองคนแถวนั้นแล้วพูดอย่างสุขุม
เหล่านักเล่นแร่แปรธาตุจากร้านโอสถทิพย์แถวนั้นต่างกราดเกรี้ยวเมื่อได้ยินสิ่งที่ปู้ฟางพูด พวกเขาถลึงตาใส่อย่างโกรธแค้น
ต่างสงสัยไม่น้อยว่าหูของตนมีปัญหาหรืออย่างไรตอนที่ได้ยินคำพูดของปู้ฟาง
แม้ว่าข้าวของทุกอย่างในเมืองหมอกนภาจะราคาค่อนข้างแพง แต่ไม่มีทางที่อาหารหนึ่งจานจะต้องจ่ายถึงยี่สิบผลึก ทั้งหมดมีมติร่วมกันว่าอาหารหน้าตาเหมือนอึนั่นมีค่าไม่ถึงยี่สิบผลึก แน่นอน
คนผู้นี้คิดว่าผลึกเป็นเหมือนกะหล่ำปลีที่ขึ้นอยู่ทั่วไปหรืออย่างไร
เสียงปฏิเสธและไม่ยอมรับดังขึ้นรอบบริเวณ
ทุกคนที่นี่มีความชอบธรรมที่จะรู้สึกขุ่นเคือง บางคนถึงขนาดเข้าประชิดร้านหมายทำร้ายปู้ฟางเพื่อสั่งให้เขาหยุดมือด้วยซ้ำไป
“พวก
