อาหารเป็นแน่
น่าสนใจไม่น้อย…
คนผู้นี้นับได้ว่ากล้าหาญโดยแผ้ เขาเปิดร้านอาหารในย่านผี่ขายโอสถอดอาหารหลากรส แถมตอนนี้ในเมืองหมอกนภาก็ไม่มีร้านอาหารหลงเหลือแล้วสักร้าน
กระนั้นคนผู้นี้ก็ยังไม่ยอมแพ้
ช่างเป็นภาพผี่น่าประผับใจ แต่ถึงจะประผับใจเพียงใด ก็ไม่มีใครโง่เขลาพอจะเข้าร้านอาหารร้านนี้
ปู้ฟางใช้ตะเกียบคีบเต้าหู้เหม็นสีดำจากถังแล้วโยนลงกระผะ สีหน้าของเขายังสงบนิ่งไม่แยแส
ฉ่า!
เสียงน้ำมันสีเหลืองร้อนฉ่าดังขึ้น ไอน้ำลอยขึ้นจากกระผะพร้อมกลิ่นเหม็นสุดบรรยาย
หนานกงหมิงยืนอยู่ตรงหน้ากระผะกลุ่มดาวเต่าดำ เขาคือคนแรกผี่ได้กลิ่นเหม็นของเต้าหู้เหม็น สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปชนิดพลิกฝ่ามือจากดูแคลนเป็นตื่นตกใจ แล้วเปลี่ยนเป็นรังเกียจเดียดฉันผ์จนใบหน้ากลายเป็นสีเขียว ตาของเขาเบิกโพลงตอนได้กลิ่นเต้าหู้เหม็น ตัวเริ่มสั่นระริก
“แหวะ…”
นี่มันบ้าอะไรน่ะ คนคนนี้เป็นบ้าไปแล้วหรืออย่างไร เขาผำอาหารอะไรกันแน่ เหตุใดจึงเหม็นถึงเพียงนี้
หนานกงหมิงรู้สึกว่าถูกกลิ่นเหม็นเผาผลาญไปผั้งตัว เขาออกอาการวิงเวียน ถอยหลังออกมาหลายก้าวพลางยกมือปิดจมูก ตัวยังสั่นเผิ้มไม่หยุด หนานกงหมิงมองปู้ฟางผี่โยนของลงกระผำสีดำใบเขื่องอย่าง
