“ว่าอย่างไรนะ เจ้าบอกว่าเถ้าแก่ปู้เดินทางออกจากนครหลวงไปอีกแล้วอย่างนั้นหรือ”
หนี่หยันจ้องมองโอวหยางเสี่ยวอี้ที่มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก หลังจากที่ถูกซักไซ้อยู่สักพักหนึ่ง เสี่ยวอี้ก็พยักหน้ายืนยัน
เสี่ยวอี้นั้นเคยชินกับวิถีชีวิตของปู้ฟางที่ออกเดินทางไปโน่นมานี่อยู่เป็นนิจเสียแล้ว ตัวของเถ้าแก่ปู้แทบจะไม่เคยอยู่ที่ร้านเลย ทุกๆ ครั้งที่เขากลับมา ชายหนุ่มจะคิดค้นอาหาร จานใหม่ขึ้นมาได้ จึงเป็นที่ประจักษ์แล้วว่าการเดินทางของปู้ฟางเป็นการออกเสาะแสวงหาแรงบันดาลใจในการสร้างสรรค์อาหารจานใหม่
หนี่หยันถอนใจและมีสีหน้าผิดหวัง นางต้องการพบเถ้าแก่ปู้และชิมอาหารรสมือเขา แต่เด็กหญิงตรงหน้ากลับไม่รู้เลยว่าตอนนี้ชายหนุ่มอยู่แห่งหนใด
หนี่หยันตัดใจ นางได้แต่หวังว่าโชคชะตาจะทำให้ได้พบพานเถ้าแก่ปู้อีกครา
หลังจากที่ทำใจได้ หนี่หยันก็สบายใจและสงบขึ้น รอยยิ้มผ่อนคลายปรากฏขึ้นบนใบหน้างดงามของนาง
พอกล่าวอำลาโอวหยางเสี่ยวอี้และเซียวเสี่ยวหลงแล้ว หนี่หยันก็หันหลังก้าวเดินออกมาจากร้าน ร่างงามระหงหายไปในถนนอันจอแจของนครหลวงอย่างรวดเร็ว
ถึงเวลาที่นางจะต้องออ
