แผละ!
เสียงหนักๆ ดังขึ้นเมื่อผัดไข่ตกลงบนโต๊ะ
ปู้ฟางแสยะยิ้มใบหน้ามืดครึ้ม ชายหนุ่มจับจ้องข้าวผัดไข่ตรงหน้าด้วยความกลัวที่ยังหลงเหลืออยู่ในใจ บัดนี้เขากระจ่างแล้วว่าเหตุใดจึงไม่มีใครมากินอาหารในร้านอาหารแห่งสุดท้ายของเมืองหมอกนภาเลยสักคนเดียว
ข้าวผัดไข่จานนี้มันกินได้ด้วยหรือ
อาหารเช่นนี้ทำคนตายได้เลยนะ!
ร่างของหนานกงหมิงยังคงตื้อชา ใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเลอะไปข้าวผัดไข่จากปากของปู้ฟาง
ไข่ชิ้นขนาดเท่าหัวแม่มือชิ้นหนึ่งค่อยๆ ไหลลงไปตามใบหน้าของเขา
เสียง ‘แผละ’ ดังขึ้นเมื่อไข่ชิ้นนั้นตกลงบนโต๊ะ เสียงดังกล่าวฟังดูคมชัดดังก้องไปทั่วร้านอาหารอันเงียบสงัด
บรรยากาศภายในร้าน ณ ตอนนี้ช่างแปลกประหลาดยิ่ง
หลังจากระบายลมหายใจออกมายาวเหยียด ปู้ฟางก็กำจัดความรู้สึกคลื่นเหียนออกไปได้จนหมด
“ข้าวผัดไข่ของเจ้ากระเดือกไม่ลงแม้แต่น้อย เจ้ากล้าดีอย่างไรมาเปิดร้านอาหารด้วยฝีมือเพียงเท่านี้” ปู้ฟางยกมือเช็ดปากก่อนจะขมวดคิ้วเป็นปมแน่น ชายหนุ่มยกศีรษะขึ้นพลางจับจ้องไปยังหยางเหม่ยจี๋ ชายหนุ่มเกรี้ยวกราดเป็นอย่างยิ่ง ร้านอาหารเพียงแห่งเดียวที่เขาสู้อุตส่าห์ตามหาอย่างยากลำบากกลับทำอาหารที่กินไม่ได้ให้เขา ข้าวผัดไข่จา
