มาด้วยความหวาดกลัวเช่นกัน
“เจ้าฆ่าข้าไม่ได้นะ! หากเจ้าฆ่าข้า…สำนักจะไม่มีวันปล่อยเจ้าไปแน่!”
เมื่อเห็นยันต์ที่สั่นสะท้าน เป่ยกงหมิงก็ถอนใจยาว ยันต์หยกนี้ถึงอย่างไรก็เป็นของเขา เขาต่างหากที่ควรจะเป็นสิบผู้สืบทอดแห่งสวรรค์ แต่ทั้งหมดนี้กลับถูกไอ้บ้าเหลียงไคชุบมือ อเปิบเอาไป
“ไม่เห็นจะเป็นปัญหาอะไร วันนี้ถึงอย่างไรทุกอย่างก็ต้องกลับมาเป็นของข้าเป่ยกงหมิงคนนี้อยู่แล้ว”
เป่ยกงหมิงยกยิ้มมุมปาก
เขายกมือขึ้นหยิบยันต์หยกมาถือไว้
เหลียงไคที่อยู่ในยันต์หยกพยายามดิ้นรนอย่างยากลำบาก ทั้งกรีดร้อง ทั้งโหยหวนอย่างเกรี้ยวกราด เขาทำแม้กระทั่งอ้อนวอนร้องขอชีวิต แต่เป่ยกงหมิงกลับไม่มีทีท่าว่าจะโอนอ่อนแม้แต่น้อ อย ทันทีที่ยันต์นี้ถูกทำลาย เหลียงไคคงต้องจากโลกนี้ไปอย่างแน่นอน
แน่นอนว่าชายหนุ่มยังไม่อยากตาย
“ใครกันเล่าที่จะตาย… ถ้าไม่ใช่เจ้า…” เป่ยกงหมิงเย้ยเบาๆ จากนั้นก็ออกแรงบีบมือ พลังปราณพุ่งกระจายไปทั่ว ยันต์หยกระเบิดกลายเป็นผุยผงพร้อมเสียงดังลั่น แหลกสลายคามือไม่เหลื
