“เป่ยกงหมิง! ทำบ้าอะไร! ไอ้ขี้แพ้นี่! ไสหัวไปเสีย!”
เมื่อเห็นเป่ยกงหมิงกำลังเดินอาดๆ เข้ามาใกล้ตน เหลียงไคที่อยู่ในยันต์หยกก็กรีดร้องเสียงแหลมออกมา เสียงกรีดร้องนั้นเจือไปด้วยความหวาดหวั่นเล็กๆ ทำให้ยันต์สั่นสะเทือนตามเสียง งที่ดังออกมา
ศิษย์สองคนจากสำนักเข้ามากันเป่ยกงหมิงเอาไว้พลางถามเสียงเย็น “เจ้าจะทำอะไร”
เป่ยกงหมิงกลอกตาแล้วหันมามองศิษย์ทั้งสองคนนั้น เขาแสยะยิ้มร้ายกาจออกมา
“จะทำอะไรน่ะหรือ ไม่เห็นยาก ก็แก้แค้นอย่างไรเล่า…ข้ารอมาหลายปีดีดัก…ในที่สุดก็มีโอกาสแก้แค้นให้มันสาสมเสียที ใครที่ขวางข้าจะต้องตาย”
ตู้ม!!
พลังปราณระเบิดออกจากร่างเป่ยกงหมิง พุ่งเข้ากระแทกศิษย์ทั้งสองของสำนักมหาพิภพทันที
ร่างของชายหนุ่มพุ่งไปข้างหน้ารวดเร็วราวกับเป็นวิญญาณ จากนั้นก็ส่งฝ่ามือทั้งสองออกไป กระแทกเข้าใส่หน้าผากของคนทั้งคู่อย่างจัง
ศิษย์ทั้งสองตกลงกระแทกพื้นด้วยสีหน้าพรั่นพรึง ตายคาที่ทันทีด้วยฝ่ามือเดียว
เป่ยกงหมิงหัวเราะเสียงดังลั่น ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านไปหมด
พวกที่เหลือไม่กล้าเข้ามากันเป่ยกงหมิงเลยสักคน
เหลียงไคที่อยู่ในยันต์หยกเองก็กรีดร้องออก
