ยานรบกลายเป็นสีแดงฉาน ยานรบทั้งลำเต็มไปด้วยซากศพมากมายและกลิ่นคาวเลือดเข้มข้น
ร่างทั้งร่างของเป่ยกงหมิงชุ่มโชกไปด้วยเลือด เขาเดินออกไปที่ดาดฟ้าเรือช้าๆ เอามือจับระเบียงเอาไว้ จักรวรรดิวายุแผ่วที่อยู่เบื้องล่างค่อยๆ เล็กลงเรื่อยๆ เขาจ้องลงไปด้านล่าง เขม็ง จนนครหลวงหายลับไปจากสายตา
…
ภายในนครหลวงของจักรวรรดิวายุแผ่ว
ทุกคนถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นยานรบค่อยๆ ลอยออกไป ยานรบนั้นไม่ต่างอะไรจากเครื่องจักรสังหารที่ลอยตะคุ่มๆ อยู่เหนือศีรษะของพวกเขาตลอดเวลา พอมันหายไปทุกคนจึงรู้ส สึกโล่งใจขึ้นมา
การต่อสู้ครั้งนี้…เรียกได้ว่าเละเทะยิ่ง
จีเฉิงเสวี่ยเดินลงจากกำแพงเมืองด้วยสีหน้าครุ่นคิด ก่อนจะออกคำสั่งกับเหล่าขุนนาง เขาเริ่มเคยชินกับการเก็บกวาดซากจากการต่อสู้เสียแล้ว
ปู้ฟางกำลังนั่งพักอยู่บนเก้าอี้ในร้าน ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก ค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ รู้สึกเหมือนหนังตาของตนเองทำมาจากตะกั่วหนักอึ้ง เจ้าขาวเองก็ถูกฝูงชนยกเข้าร้านมาเช่นก
