าจาเย้ยหยัน
เขาขยี้ฝ่ามือจนมีดสั้นโลหะป่นปี้ไปทั้งหมด
ร่างของเจ้าขาวก็ถูกฝ่ามือของเขาฟาดหงายหลังด้วยเช่นกัน
“นอกจากหุ่นเชิดตัวนี้… เจ้ายังมีสิ่งใดอีก” เหลียงไคแสร้งยิ้ม เอ่ยถามปู้ฟางทีเล่นทีจริง
ใบหน้าของปู้ฟางเฉยชาไร้ความรู้สึกทั้งยังยืนนิ่งไม่ไหวติง หากเป็นเมื่อก่อน อันธพาลอวดดีรายนี้คงถูกเจ้าดำตบตายไปแล้ว แต่เจ้าดำหลับสนิทเป็นเจ้าชายนิทราตั้งแต่กลับจากหนองน้ำป ปราณมายา และยังไม่มีวี่แววว่าจะตื่นในเร็วๆ นี้ ดังนั้นเจ้าดำ… จึงไม่อาจช่วยได้
ทันใดนั้นความตื่นเต้นก็ปั่นป่วนอยู่ในหัวใจของปู้ฟาง แววตาของเขาดุร้ายขึ้นเรื่อยๆ เจ้าขาวพยุงตัวขึ้น สีเทาในดวงตาของมันเยียบเย็นยิ่งกว่าเดิม เจ้าขาวกระทืบเท้าแล้วทะยานออกไ ไปราวกับเป็นลูกธนู
“ลงไปวัดพื้นเสีย…”
ตู้ม!!
เหลียงไคมองปู้ฟางพร้อมยิ้มเยาะออกมา ก่อนขยับเข้าหาทีละก้าว ระหว่างกำลังสืบเท้ายาวๆ เขาก็สะบัดมือฟาดเจ้าขาวซึ่งกำลังห้อตะบึงเข้ามาอย่างรวดเร็วลงไปนอนกองอยู่บนถนนอย่างง่าย ยดาย
หมอนี่ร้า
