ลัว แล้วทำตัว วอ่อนน้อมถ่อมตนขึ้นมาทันที
กระนั้นก็ดีเมื่อเหลียงไคปรายตามองปู้ฟาง ลูกตาดำของเขาก็ขยายกว้าง หัวใจสั่นสะท้าน พลางตะลึงงันไป
“เจ้าขี้แพ้นี่ควรนอนตัวสั่นอยู่บนพื้นไม่ใช่รึ เกิดบ้าอะไรถึงยังยืนตรงอยู่ได้
“ท่าทางจะแข็งแกร่งไม่เบา ข้าเข้าใจแล้ว…” เหลียงไคหัวเราะเสียงเย็น เขาพลันเกิดความรู้สึกชื่นชมที่หาได้ยากต่อปู้ฟาง
พลังกดดันที่ออกมาจากร่างของเหลียงไคขยายใหญ่ขึ้น เสียงระเบิดดังสนั่นพร้อมถนนที่แตกร้าว มันแยกออกจากกันเป็นเสี่ยงๆ ด้วยพลังมหาศาล
เส้นผมของเหลียงไคปลิวไสวตามสายลม สายตาอำมหิตจับจ้องปู้ฟาง เขาต้องการเห็นปู้ฟางตัวสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวภายใต้รัศมีพลังของตน
ทว่า…
ไม่ว่าเหลียงไคจะปลดปล่อยพลังออกมาเพียงใด คนที่อยู่ตรงหน้าก็ยังยืนหยัดอยู่ได้ ทั้งยังมองกลับมาด้วยสายตาที่เห็นเขาเป็นไอ้โง่ ปู้ฟางไม่ได้รับผลกระทบจากพลังกดดันของเขาสักนิด ด พลังซึ่งเรียกได้ว่าเกินต้านทานสำหรับขั้นเซียนเทพกลับไม่สามารถจัดการคนท้องถิ่นที่มีปราณระดับแปดได้
หึ่ง…
คลื่นพลังที่มองไม่เห็
