ชามนั้นช่วยเพิ่มพลังให้พวกเขา
ใครจะมัวกินก๋วยเตี๋ยวก่อนการต่อสู้กัน เหลียงไคไม่ใช่คนโง่ เขาแน่ใจว่าต้องมีบางอย่างอยู่ในก๋วยเตี๋ยวชามนั้น
ก๋วยเตี๋ยวนั่นดูแล้ว… น่าสนใจไม่น้อยทีเดียว
“เป่ยกงหมิง ไปจัดการไอ้มดปลวกสองตัวนั้นเสีย ให้พวกนั้นได้สัมผัสพลังของสำนักมหาพิภพ” เหลียงไคขยับริมฝีปากเป็นยิ้มทีเล่นทีจริง พลางออกคำสั่งเป่ยกงหมิงที่อยู่ด้านหลัง
เป่ยกงหมิงตัวแข็งทื่อ ลูกตาดำของเขาหดแคบขณะมองเหลียงไคด้วยสีหน้าเย็นชา
เหลียงไคเหมือนรู้ว่าเป่ยกงหมิงกำลังจ้องตนอยู่จึงหันหน้ามาช้าๆ ร่องรอยการดูถูกปรากฏบนใบหน้าขณะมองเป่ยกงหมิง
“อย่าบอกนะว่าแค่มดปลวกพวกนั้นเจ้าก็จัดการไม่ได้… เจ้าเคยประมือกับข้ามาก่อนไม่ใช่รึ”
แววความโกรธปะทุวาบในแววตาของเป่ยกงหมิง เขาส่งเสียงฮึอย่างเย็นชา ขยับเท้ามาข้างหน้าหนึ่งก้าว จากนั้นก็งอเข่าเพื่อถีบตัวออกจากยานรบ รัศมีน่าเกรงขามแผ่ออกจากร่างกายของเขา
เป่ยกงหมิงคือศิษย์ชั้นในของสำนักมหาพิภพ เขาเคยประมือกับเหลียงไคมาหนึ่งครั้ง แม้ว่าตอนนี้อีกฝ่ายจะล้ำหน้าเขาไปหลายช่วงตัว แต่ความแข็งแกร่งของเขาก็ไม่มีใครปฏิเสธได้
เป่ยกงหมิงนั้นทรงพลังมาก แม้จะมีปราณเพียงขั้นเซียนเทพชั้นกลาง
