ในฐานะศิษย์สำนักเล่นแร่แปรธาตุ ต้วนอวิ๋นจึงไม่สามารถทำตัวเปล่าประโยชน์ หลังจากลงหลักปักฐานในเมืองหลวงของจักรวรรดิวายุแผ่ว ชายหนุ่มก็มองหาทำเลเปิดร้านขายโอสถทิพย์ สำหรับนักเล่น นแร่แปรธาตุผู้มีเพลิงสังเคราะห์ในครอบครอง พรสวรรค์ของเขาด้านนี้จึงถือว่าเป็นหนึ่งในยอดฝีมือของสำนักเล่นแร่แปรธาตุเลยทีเดียว
ความตั้งใจของเขาคือการเปิดร้านเพื่อหาผลึกเพิ่ม นักเล่นแร่แปรธาตุเป็นอาชีพที่ผลาญเงินอย่างยิ่ง เขาจึงมีผลึกติดตัวไม่มากนัก
แถมราคาอาหารของร้านใจไม้ไส้ระกำก็ยังแพงหูฉี่ หากไม่มีผลึก เขาคงไม่มีปัญญาไปกินอาหารที่นั่น และนี่ก็เป็นเหตุผลสำคัญที่เขาตัดสินใจเปิดร้าน
ต้องเปิดร้านทำงานแลกผลึกให้มากเพื่อพอไปซื้ออาหารกิน… เขาคงจะเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุที่น่าสังเวชที่สุดในโลกแล้วจริงๆ
และตอนนี้เขาก็ดันค้นพบเรื่องน่าสะพรึงกลัวเข้าให้แล้ว
นั่นคือความจริงที่ว่าอาชีพที่เขาใช้เลี้ยงปากท้องอาจถูกพรากไป
เถ้าแก่ปู้สามารถทำอาหารที่มีสรรพคุณเหมือนโอสถทิพย์ได้ นี่หมอนั่นตั้งใจแย่งอาชีพของนักเล่นแร่แปรธาตุจริงๆ ใช่ไหมนะ
ต้วนอวิ๋นร่ำไห้กับตัวเองในใจ เขาเจ็บปวดมากถึงขนาดไม่สามารถหายใจได้
