เซียวเสี่ยวหลงมองปู้ฟางทั้งน้ำตาคลอเบ้า เสียงกลั้วคอรัวๆ ดังก้องคล้ายเสียงน้ำที่ไหลผ่านเขื่อนกั้นน้ำ ยิ่งกว่านั้นทุกครั้งที่กะพริบตาน้ำตาของ งเขาจะไหลออกมาเป็นสาย เขาพูดทั้งที่ตัวสั่นเทา
“ท่านรับปากว่าอร่อยแน่ไม่ใช่รึ
“ท่านรับปากว่ามันจะช่วยเติมพลัง ละมุนลิ้นและเป็นอาหารจานเด็ดไม่ใช่รึ
“แล้วไอ้นี่มันคืออาหารบ้าอาหารบออะไรกัน
“เถ้าแก่ปู้ ท่านไม่เคยเป็นเช่นนี้มาก่อน อาหารทุกจานที่ท่านทำล้วนหอมหวนชวนน้ำลายไหล”
“ท่านไม่ใช่เถ้าแก่ปู้ตัวจริง”
ใบหน้าขาวผ่องของเซียวเสี่ยวหลงเปลี่ยนเป็นสีแดงอย่างรวดเร็ว เขารู้สึกว่าร่างกายร้อนขึ้นจนเหมือนจะลุกเป็นไฟ สายตาก็เริ่มพร่ามัว
นี่มันไม่ถูกต้อง
เซียวเสี่ยวหลงหยิกต้นขาตัวเองอย่างแรง สั่นไปทั้งตัวเพราะความเจ็บปวด เขายกมือขึ้น รู้สึกเศร้าเสียใจ มองชามก๋วยเตี๋ยวอาละวาดด้วยสายตาหวาดผวา
หลังจากนั้นชายหนุ่มก็เมินใส่ปู้ฟาง วางชามลงแล้วหันหลังเดินออกไป
ปู้ฟางมองเซียวเสี่ยวหลงเดินออกไปจากครัวพลางส่ายหน้าอย่างเศร้าสร้อย ดูเหมือนว่าเขาจะล้มเหลว เขาสะเพร่าเกินไปที่ด่วนสรุปว่าก๋วยเตี๋ยวอาละวาด
