บทเรียนกันแล้ว พวกเขาไม่โง่พอที่จะยอมกินก๋วยเตี๋ยวอาละวาดอีกครั้ง
ปู้ฟางลากเก้าอี้มานั่ง เขายังไม่ได้มัดผม มันเลยตกลงมาประบ่าทั้งสองข้าง ปู้ฟางมองเซียวเสี่ยวหลงพลางกระดิกนิ้วเรียก
“เสี่ยวหลง มาลองชิมดูอีกทีซิ”
เซียวเสี่ยวหลงตาเบิกโพลง
‘เถ้าแก่ปู้ นี่ท่านคิดว่าข้าโง่หรืออย่างไร’ เซียวเสี่ยวหลงคิดอย่างเสียใจ เขายอมตายดีกว่ายอมเชื่อฟัง
ทว่าเมื่อเห็นสายตาเอาจริงเอาจังและกระตือรือร้นของปู้ฟาง ชายหนุ่มก็ได้แต่ทำหน้าบึ้งตึงขณะถูกโอวหยางเสี่ยวอี้และต้วนอวิ๋นผลักมาข้างหน้า
‘โบราณพูดเอาไว้ไม่ผิด หากคนตกนรกไม่ใช่เจ้าแล้วจะเป็นใคร’ โอวหยางเสี่ยวอี้กับต้วนอวิ๋นคิดในใจ
เซียวเสี่ยวหลงที่กำลังหดหู่ทำได้เพียงทำใจรับการกดขี่ข่มเหงจากปู้ฟาง ก่อนกินก๋วยเตี๋ยวชามใหม่เข้าไปหนึ่งคำเต็มๆ
จากนั้น…
หืม?
เซียวเสี่ยวหลงตกตะลึง ยิ่งเคี้ยวดวงตาของเขาก็ยิ่งเจิดจ้า รสชาติของมันไม่ได้แย่เลย
เขาพยักหน้ารัวพลางชูนิ้วโป้งให้ปู้ฟาง จากนั้นก็เอามือจับชามแล้วเริ่มสวาปาม
เซียวเสี่ยวหลงกินก๋วยเตี๋ยวเสียงดังจนหมดเพียงไม่กี่คำ ก่อนจะซดน้ำซุปหมดชามแล้วเช็ดปากตัวเอง อร่อยมากจริงๆ
โอวหยางเสี่ยวอี้
