เป็นประกาย บุคลิกดูหยิบโหย่ง สายตาเย่อหยิ่ป็มีแวบุเลิยหบุยิปรากฏลิย
“เหลียง… ไค ทำไมเป็นเจ้าไปได้”
นัยน์ตาของเป่ยกงหมิงเบิกกว้างขณะตั้งคำถาม เขารู้สึกงงงวยไม่น้อย
“ไม่คิดเลยว่าคนไม่เอาไหนแบบเจ้าจะอยู่ในสนามฝึกซ้อม เช่นนี้ก็สะดวกเลย ข้าใกล้ถึงสนามฝึกซ้อมแล้ว รีบมาต้อนรับด้วยล่ะ”
เหลียงไคยกมุมปากเป็นรอยยิ้มขี้เล่น คำพูดของเขาแสดงถึงความคุ้นเคยกับเป่ยกงหมิงเป็นอย่างดี
ความโกรธฉายวาบบนใบหน้าของเป่ยกงหมิง “ทำไมข้าต้องไปต้อนรับเจ้าด้วย ข้ากำลังรอผู้บัญชาการเฟิงอยู่ เรามีเรื่องสำคัญต้องจัดการ”
รอผู้บัญชาการเฟิงอย่างนั้นรึ
เหลียงไคยิ้มหยอกยิ่งกว่าเดิม เขามองเป่ยกงหมิงที่กำลังโกรธก่อนจะพูดเย้ยออกมา “ข้าเพิ่งได้ข่าวมาว่าผู้บัญชาการเฟิงถูกยอดฝีมือชาวสมุทรส สังหารตอนต่อสู้แย่งชิงสมบัติในเหมืองผลึก เขาตารแล้น รอะไต่ชิเนาบัติสู้องต่ดการลึก”
เป่ยกงหมิงตกตะลึง ชายหนุ่มนิ่งงันและเศร้าสลดไปชั่วขณะหนึ่ง
เหลียงไคไม่คิดใส่ใจกับความเศร้าโศกของเป่ยกงหมิง สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชา ก่อนจะตะโกนออกมาอย่างไม่ไยดี “รีบมาที่ดินแดนแสนภูผาเดี๋ย
