ยที”
เมื่อโอวหยางเสี่ยวอี้เห็นปู้ฟาง ดวงตากลมโตของนางก็เบิกกว้างขึ้น นางยิ้มกริ่มเผยให้เห็นลักยิ้มบุ๋มน่ารักทั้งสองข้าง
นับวันก็ยิ่งสวยสง่าสมเป็นสาวน้อยแรกแย้ม
ปู้ฟางยกมือขึ้นลูบศีรษะนางเหมือนเคย จากนั้นเขาก็หันไปมองเป่ยกงหมิง
พอได้มองชัดๆ ชายหนุ่มก็เลิกคิ้วขึ้นทันที
ร่างของเป่ยกงหมิงร้อนรุ่มด้วยโทสะและความแค้นคับแน่นใจ
เขาคำรามออกมาดังลั่น
“เจ้านี่เองไอ้หนุ่มที่กินหมื่นไฟประลัยกัลป์เข้าไป เจ้านี่เองคนที่เอากระทะสีดำมาตีหัวข้า”
เป่ยกงหมิงจำปู้ฟางได้ขึ้นใจ ความแค้นของเขาแน่นอกจนฝังลึกเข้าไปในกระดูกดำ
เขาจะไม่มีวันลืมเสียงน่ารำคาญของกระทะสีดำที่ตีหัวของตัวเองเลยแม้แต่ลมหายใจเดียวในชีวิตนี้
ปัง!
เป่ยกงหมิงกระทืบเท้าลงบนพื้น พลังปราณระเบิดออกจากกายจนทำให้เส้นผมปลิวสยาย เขาอยากล้มปู้ฟางเสียตรงนี้เลย
ปู้ฟางมองเป่ยกงหมิงที่พุ่งเข้าใส่ด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก
เขานึกออกแล้วว่าชายตรงหน้าเป็นใคร
มุมปากของชายหนุ่มยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม หยิบกระทะกลุ่มดาวเต่าดำออกมาอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นก็เหวี่ยงมันใส่ศีรษะเป่ยกงหมิงที่กำลังพุ่งเข้ามาทันที
กระทะกลุ่มดาวเต่าดำเคลื่อนที่รวดเร็วมาก เป่ยกงหมิงหยุดตัวเองเอาไว้
