ตนขั้นเซียนเทพไปทำอาหารบ้าง”
เมื่อได้ยินดังนั้น บรรดาชาวสมุทรก็แทบจะร้องไห้ออกมา พวกเขาจะไปกล้าขัดอะไรอีก และหากคิดขัด ชายตรงหน้านี้จะฟังพวกเขาหรือ ไม่ได้จะเรียกสุนัขออกมากินอีกรอบหรืออย่างไร
ปู้ฟางพยักหน้าเองเออเองด้วยความพึงพอใจแล้วหันหลังกลับ เขาเดินออกจากที่แห่งนั้นไปในที่สุด และครั้งนี้ก็ไม่มีใครกล้ารั้งเขาไว้อีก
อูมู่ดึงตัวประมุขอสรพิษให้ตามปู้ฟางไป
“เจ้าไม่อยากได้ขุมทรัพย์ในเหมืองหรือ”
“มีสองขุมอำนาจใหญ่อยู่ที่นี่ จะมีสมบัติอะไรตกมาถึงมือเราอีก” อูมู่ย้อน ใบหน้าสวยสง่าของประมุขอสรพิษแข็งทื่อไปทันที นางเองก็จนด้วยคำพูดเช่นกัน
สุดท้ายนางก็ทำได้แต่เดินตามอูมู่ไปอย่างเสียมิได้
ส่วนบรรดาชาวสมุทรและศิษย์จากสำนักมหาพิภพนั้นก็ทำได้แค่ยืนรอต่อไป พวกเขากำลังรอให้พวกของตนกลับออกมาจากเหมือง
หลังจากผ่านไปเป็นเวลานาน เสียงดังกรอกแกรกก็ลอยมาจากทางเข้าเหมือง ตามมาด้วยร่างร่างหนึ่ง ร่างนั้นสภาพร่อแร่เลือดโชกไปหมดทั้งตัว แค่จะเดินออกจากเหมืองมายังโซซัดโซเซ
ม่านตาของบรรดาชาวสมุทรหดแคบทันที หัวใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม พวกเขาแพ้เสียแล้ว…
เมื่อพวกเขาเห็นสภาพรุ่งริ่งของยอดฝีมือชาวสมุทร ก็รู้ได้ทันทีว่าผล
