ตู้เวยมองร่างของปู้ฟางที่ค่อยๆ เล็กลงไปเรื่อยๆ นัยน์ตาของนางเต็มไปด้วยแววขบขันเหมือนไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี นางไม่คิดว่ามนุษย์หัวรั้นผู้นั้นจะเป็นคนตลกเช่นนี
แต่มนุษย์ที่อาจหาญโจมตีนครมหาอสรพิษทั้งที่มีสุนัขข้างกายเพียงตัวเดียว จะมีเรื่องอะไรอีกที่เขาไม่กล้าทำเช่นนั้นหรือ
เอาเข้าจริงเรื่องปรุงกุ้งตั๊กแตนตำข้าวต่อหน้าพญากุ้งตั๊กแตนขั้นเซียนเทพอาจไม่นับว่าเป็นเรื่องใหญ่แม้แต่น้อย…
ช่างเป็นมนุษย์ที่แปลกจริงๆ ตอนนี้…นางติดหนี้บุญคุณมนุษย์ผู้นี้เสียแล้ว
แววเย็นเยียบฉายวาบขึ้นในดวงตาคมของตู้เวย นางสะบัดหางอสรพิษ เตะน้ำสร้างคลื่นมหึมาส่งร่างให้ทะยานสู่วัง
“เปิดใช้งานวงแหวนปราณผู้พิทักษ์! ไล่พวกสิ่งมีชีวิตพิสดารเหล่านี้ออกไปให้หมด!”
เสียงร้องกัมปนาทของตู้เวยดังก้องไปทั่วทุกมุมของวังมนุษย์อสรพิษทันทีที่นางทะยานไปถึง เหล่ามนุษย์อสรพิษที่ซ่อนตัวอยู่ภายในวังต่างสัมผัสได้ถึงผืนดินที่สั่นสะเทือน
ครู่ต่อมาคลื่นยักษ์ก็ถูกกำจัดออกจากบริเวณวัง แสงสีเขียวอ่อนๆ ถูกยิงขึ้นฟ้าขณะวงแหวนปราณทยอยปรากฏขึ้นข้างวังจนฟากฟ้าทอแสงเป็นประกาย
ผมสีม่วงของตู้เวยสยายออก ดวงตาเยียบเย็น ริมฝีปากแย้มทำมุมสวย ก่อนจิต
