งจัง เขาเหลือบมองปู้ฟางแล้วรีบกล่าวกับอีกฝ่าย
ก่อนที่ปู้ฟางจะทันได้ตอบอะไร ชายวัยกลางคนก็ขึ้นเหยียบกระบี่ทะยานออกจากวังไปแล้ว
ประมุขอสรพิษมองประเมินปู้ฟางด้วยสายตาขุ่นเคือง แต่ใจกลับไม่อยู่กับเนื้อกับตัว นางสะบัดหางทะยานตามอูมู่ไปโดยไม่กล่าวอะไรกับปู้ฟาง
ราชันอสรพิษตู้ไข่กับตู้เวยหันมองกันก่อนจะตามประมุขอสรพิษออกจากวังไป
ขณะนี้ในท้องพระโรงจึงเหลือเพียงปู้ฟางและไป๋จ่านที่นอนกระอักเลือดอยู่… อ๋อ แล้วก็เจ้าดำ สุนัขสีดำที่กำลังเดินไปเดินมาด้วยท่วงท่าเหมือนแมวอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว
ช่างเป็นบรรยากาศน่าอึดอัดใจไม่น้อยที่ปู้ฟางโดนปล่อยทิ้งไว้เช่นนี้…
ปู้ฟางทึ้งผมตัวเองเพื่อปกปิดความกระอักกระอ่วนใจ จากนั้นก็หันมองรอบวัง
กลิ่นคาวเลือดลอยคลุ้งออกมาจากร่างไป๋จ่านจนทำให้ฉุนจมูก
ปู้ฟางมองไป๋จ่านยันตัวลุกจากพื้นขึ้นพิงเสาอย่างทุลักทุเลพร้อมกระอักเลือดไม่หยุด เขาลังเลใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหยิบขนมปังหอยนางรมร้อนๆ ออกมาจากกระเป๋าคลังเก็บ
เขาโยนขนมปังหอยนางรมไปให้ไป๋จ่านที่กำลังงุนงงแต่ก็รับเอาไว้ตามสัญชาตญาณ
ขนมปังหอยนางรมร้อนจี๋จนแทบลวกฝ่ามือของไป๋จ่าน ใบหน้าซีดเซียวของชายหนุ่มยิ่งซีดลงไปกว่าเดิม แต่กลิ่นหอมฉุยขอ
