งขนมปังหอยนางรมก็ดึงความสนใจของไป๋จ่านได้อยู่หมัด
“นี่คือ…”
หลังจากโยนขนมปังหอยนางรมให้ไป๋จ่าน ปู้ฟางก็ไม่ได้สนใจอะไรอีกฝ่ายอีก เขาเริ่มเดินเล่นรอบท้องพระโรง
จู่ๆ เจ้าดำที่กำลังเดินทอดน่องอยู่ข้างๆ ปู้ฟางอย่างสบายใจก็หรี่ตาลง แววตาของเจ้าสุนัขส่องประกายวาบ
“ไอ้หนุ่มปู้ฟาง เจ้าเดินเล่นไปคนเดียวก่อนนะ… ท่านสุนัขผู้นี้มีธุระต้องจัดการ!” เจ้าดำกล่าวออกมา แววตาของมันฉายความตื่นเต้นขณะน้ำลายไหลเยิ้มออกจากปาก
ปู้ฟางอึ้งไป เขาหันมองเจ้าดำ แต่ก็พบว่ามันหายวับไปแล้วอย่างรวดเร็ว
ระหว่างที่ไป๋จ่านเคี้ยวกินขนมปังหอยนางรม กลิ่นหอมฉุยก็ลอยตลบอบอวลไปทั่ว ปู้ฟางอดแลบลิ้นเลียริมฝีปากไม่ได้ก่อนจะหยิบขนมปังหอยนางรมอีกชิ้นออกมากินบ้าง
ไป๋จ่านกัดขนมปังหอยนางรม พอกลืนลงท้องดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นมา เขารู้สึกเหมือนมีไฟดวงเล็กกำลังลุกโชนอยู่ในท้อง พลังปราณแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เมื่อรวบรวมพลังปราณเที่ยง งแท้ได้เพียงพอแล้ว ด้วยระดับปราณขั้นเซียนเทพ แผลของเขาจึงสมานกันอย่างรวดเร็วทำให้อาการทรงตัวขึ้น
ปู้ฟางเดินวนรอบวังอันใหญ่โตโอ่อ่าแล้วเห็นห้องห้องหนึ่ง เขาเปิดประตูเข้าไปแล้วก็พบร่างสวยสง่าร่างหนึ่งอยู่ด้านใน
อวี่ฝูกับป
