ู้ฟางเงียบงันไปเมื่อสบสายตากัน
“เถ้าแก่ปู้! เป็นท่านจริงๆ ด้วย!” หลังจากเงียบไปพักหนึ่ง อวี่ฝูก็ตั้งสติได้แล้วร้องออกมาอย่างตื่นเต้น ใบหน้าของนางเปี่ยมด้วยความปีติยินดี
ปู้ฟางพยักหน้าให้เล็กน้อยแล้วมองสำรวจรอบห้อง สายตาพลันเลื่อนไปหยุดที่โซ่ตรวนซึ่งล่ามอวี่ฝูเอาไว้
“ทำไมเจ้าโดนล่ามไว้อย่างนี้” ปู้ฟางขมวดคิ้วถาม
“ข้าบอกไปว่าข้าไม่อยากเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งประมุขอสรพิษ ข้าอยากกลับไปที่ร้านของท่านเพื่อศึกษาเรื่องการทำอาหาร...แต่ประมุขอสรพิษปฏิเสธคำขอแล้วจับข้ามาขังไว้” อวี่ฝูต ตอบอย่างขมขื่น
เมื่อได้ยินที่อวี่ฝูเล่า ปู้ฟางก็รู้สึกโล่งใจ เขายกมุมปากขึ้นแล้วพยักหน้า ควันกลุ่มหนึ่งหมุนวนก่อนมีดทำครัวกระดูกมังกรทองจะปรากฏขึ้นในมือของชายหนุ่ม
มีดทำครัวกระดูกมังกรทองทั้งแข็งแกร่งและทนทาน เพียงตวัดไม่กี่ครั้งก็หั่นโซ่ตรวนขาดเป็นสองท่อน ปลดปล่อยอวี่ฝูเป็นอิสระ
หลังจากช่วยอวี่ฝูสำเร็จ ปู้ฟางก็ประกาศด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เรียนทำอาหารกับข้าถือเป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้ว การเป็นศิษย์ของข้าจะนำพาเจ้าไปสู่อนาคตที่ดีกว่าการเป็นประมุขอสร รพิษ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
อวี่ฝูอึ้งไป ริมฝีปากแย้มเป็นรอยยิ้มขณะกลอกตาใส
