รึงด้วย ราวกับจะมาถล่มนครมหาอสรพิษอย่างไรอย่างนั้น
“เกิดเรื่องอะไรขึ้นที่นี่กันแน่
“ท่านควรอยู่ที่นครหลวงของจักรวรรดิวายุแผ่วมิใช่หรือ เหตุใดจึงโผล่มาที่หนองน้ำปราณมายาได้
“เถ้าแก่ปู้…น่าจะมีเรื่องเข้าใจผิดอะไรกันบางอย่าง เรามาคุยกันฉันมิตรดีกว่า อย่าใช้กำลังเลย การใช้กำลังไม่เคยเป็นเรื่องดี” อูมู่ยิ้มให้ปู้ฟาง
ริมฝีปากของปู้ฟางกระตุก เขาจ้องอูมู่เขม็งแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
ตู้ไข่ที่เพิ่งกลิ้งลงมาจากกำแพงเมืองเบ่งกล้ามเตรียมพร้อมโจมตีแล้ว แต่จู่ๆ อูมู่ก็ปรากฏตัวออกมาเสียอย่างนั้น
เจ้าสำนักเมฆาขาวอูมู่คือผู้ฝึกตนขั้นเซียนเทพชั้นสูงสุด พลังปราณของเขาแกร่งกล้าขนาดประมุขอสรพิษยังเทียบไม่ติด เหตุใดผู้ฝึกตนระดับนี้จึงมาปรากฏตัวที่นี่ได้
นอกจากนั้นแล้ว เมื่อดูจากท่าทีของอูมู่ อีกฝ่ายดูจะยำเกรงมนุษย์ผู้นั้นไม่น้อยทีเดียว
“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน เหตุใดเจ้าสำนักเมฆาขาวผู้แกร่งกล้า ผู้ฝึกตนชั้นแนวหน้าแห่งดินแดนทางใต้ถึงได้ดูพินอบพิเทาเจ้ามนุษย์ต้อยต่ำที่มีปราณเพียงระดับเจ็ด
“ล้อกันเล่นหรือไร”
ตู้เวยใส่ใจรายละเอียดเรื่องนี้มาก หรือว่าถึงเจ้านี่จะมีปราณแค่ระดับเจ็ดแต่ก็มีภูมิหลังแข็งแกร่ง ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ไ
