อยู่ติดทะเลกว้าง วัตถุดิบส่วนใหญ่มาจากท้องทะเล จึงมีอาหารทะเลหลากชนิด อสูรเวทน้ำระดับต่ำบางตัวสามารถจับมาทำเป็นอาหารเลิศรสได้เช่นกัน” อูมู่แนะนำ
ปู้ฟางพยักหน้าแล้วออกเดินต่อ ไม่นานพวกเขาก็มาถึงวังมนุษย์อสรพิษสุดโออ่า
ประมุขอสรพิษยืนเด่นเป็นสง่าอยู่หน้าทางเข้า หญิงสาวมองไปรอบๆ ด้วยสายตาเย็นเยียบผ่าเผย
อูมู่พาปู้ฟางเดินขึ้นเนินเข้าไปพบประมุขอสรพิษ เขามีสีหน้าไม่สู้ดี ยันต์กระบี่ใบสุดท้ายที่ให้นางไว้ถูกทำลายไปแล้ว ชายวัยกลางคนรู้สึกเหมือนภายในใจว่างเปล่า
ปู้ฟางเหลือบมองประมุขอสรพิษ เขาเคยพบนางมาก่อนที่ดินแดนแสนภูผา ซึ่งก็หมายความว่าประมุขอสรพิษย่อมต้องจำเขาได้เช่นกัน
ทันทีที่ประมุขอสรพิษหันมองปู้ฟาง ผมสีเขียวบนศีรษะก็สยายเหยียด ดวงตาเบิกกว้าง คลื่นพลังระเบิดกระจาย นางทำท่าเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้
“เจ้า!! มนุษย์ผู้กลืนกินหมื่นไฟประลัยกัลป์!”
ประมุขอสรพิษกล่าวเสียงกร้าว ทันทีที่พูดจบ เสียงแหวกอากาศก็ดังขึ้นด้านบนนครมหาอสรพิษ
ร่างโชกเลือดร่างหนึ่งร่วงลงมาจากด้านบน แล้วตกลงกลางฝูงชนอย่างรุนแรง
เมื่อเห็นร่างนั้นอูมู่ก็หน้าถอดสีทันที
“ไป๋จ่าน!”
ร่างโชกเลือดที่เต็มไปด้วยบาดแผลสาหัสและพลังชีวิตรวยริน คือผู้ฝึ
