คุกเข่าลงบนหนองน้ำ ร่างของมันเปื้อนโคลนสกปรกแต่กลับไม่กล้าขยับตัวแม้แต่คืบเดียว
ผู้บัญชาการเฟิงยืนอยู่บนดาดฟ้าเรืออย่างสง่า ดวงตามองมาที่อูอวิ๋นไป๋อย่างคนที่เหนือกว่า
“อ้อ คนพื้นเมืองของสนามฝึกซ้อมหรอกหรือ เป็นขั้นนักพรตยุทธการนี่เอง… คนผู้นี้อาจจะรู้ที่อยู่ของเหมืองผลึกก็เป็นได้ น่าจะเอามาไว้นำทาง” ผู้บัญชาการเฟิงพึมพำกับตัวเอง จากนั้นก็ยิ้มออกมาแล้วโบกแขนไปข้างหน้า
อูอวิ๋นไป๋เปิดตาที่กำลังน้ำตาคลอขึ้น นางรู้สึกแข็งทื่อไปทั้งร่าง มือที่ตบลงมาจากท้องฟ้าพร้อมพลังกดดันรุนแรงทำให้นางแทบหยุดหายใจ มือนั้นจับตัวนางไว้ก่อนจะดึงนางกลับขึ้นไปบนยานรบ
จากนั้นเครื่องยนต์ก็ดังกระหึ่มต่อไป
ความสงบกลับคืนสู่หนองน้ำปราณมายาอีกครั้ง
