ุกหนวดสิ่งนั้นเข้าเชียว…”
อูมู่ใจสั่นไปหมด เขาส่งจิตเข้าควบคุมพลังปราณให้ระเบิดออกมา แสงวาบของกระบี่พุ่งตัดอากาศ ตรงเข้าสู่นครมหาอสรพิษด้วยความเร็วสูง
ณ บริเวณหนึ่งของหนองน้ำปราณมายา อูอวิ๋นไป๋กำลังขี่อสูรเวทม้าที่สามารถทะยานไปในพื้นดินอ่อนยวบเปียกชื้นของหนองน้ำได้อย่างรวดเร็วไร้ซึ่งปัญหา
เสียงสุนัขเห่าเบาๆ ลอยมาเข้าหูนาง ทำเอาเจ้าตัวสะดุ้งโหยงทันที เสียงนั้นฟังคุ้นหูชอบกล
ภาพของสุนัขตัวอ้วนที่เดินด้วยท่วงท่าเหมือนแมวพลันผุดขึ้นในใจนาง แต่ขณะที่กำลังตกอยู่ในห้วงความคิดของตนเอง นางก็ถูกเงามหึมาจากเบื้องบนทาบทับ
หัวใจของอูอวิ๋นไป๋กระตุก นางเงยหน้าขึ้นมองด้านบนพลางหรี่ตา
เหนือศีรษะของนางคือยานรบโลหะขนาดมหึมา มันใหญ่พอที่จะบดบังท้องฟ้าจนมิด พลังปราณแข็งแกร่งที่แผ่ออกจากยานทำให้ตัวนางแข็งทื่อไปหมด
คนที่ยืนเอามือไพล่หลังอยู่บนดาดฟ้าเรือก็มองเห็นนางเช่นกัน
ดวงตาคมเหมือนสายฟ้าของคนผู้นั้นมองลงมาด้านล่าง สายตานั้นพุ่งผ่านอากาศมายังหญิงสาว อูอวิ๋นไป๋สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดเหลือแสนที่เกิดขึ้นในดวงตา จนนางต้องเอามือปิดหน้า น้ำตาไหลอาบสองแก้ม
อสูรเวทม้าที่ถูกตรึงไว้กับที่ด้วยพลังกดดันน่ากลัว
