ไปด้วยใบหน้าสง่างาม ดวงตาหรี่เล็ก
พอได้ยินเสียงเห่าของสุนัข หัวใจของประมุขอสรพิษก็เต้นไม่เป็นจังหวะ นางรู้สึกได้ถึงลางร้ายที่กำลังจะมาเยือน
เสียงนั้นดังมาจากนอกเมืองนี่…
“หรือว่าตู้ไข่กับตู้เวยจะเอาไม่อยู่ อย่าบอกนะว่า…พวกนั้นจัดการกับมนุษย์ที่กำลังพยายามจะบุกเข้ามาในนครไม่ได้”
อวี่ฝูที่ถูกจองจำอยู่ในพระราชวังโอ่อ่าเองก็ได้ยินเสียงสุนัขเห่าเช่นกัน นางกะพริบตาปริบๆ ความตื่นเต้นฉายขึ้นมาบนใบหน้า
“เสียงเห่าของเจ้าดำนี่! เป็นเถ้าแก่ปู้จริงๆ ด้วย!”
ความตกใจนี้ทำให้อวี่ฝูใจสั่นไปหมด จนนางแทบอยากจะร้องไห้ออกมาด้วยความตื้นตันใจ
นอกนครมหาอสรพิษ ร่างหนึ่งกำลังพุ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็ว ร่างนั้นเอามือไพล่หลังไว้ขณะยืนอยู่บนกระบี่เหาะเหิน แต่แล้วเสียงสุนัขเห่าจากนครมหาอสรพิษก็ลอยมาเข้าหูเขา
อูมู่ที่กำลังยืนด้วยท่วงท่าสง่างามหยุดชะงักทันที หัวใจเต้นรัวจนแทบจะระเบิดออกจากอก “เหตุใดเสียงสุนัขเห่าเมื่อครู่…ถึงคุ้นหูนัก สิ่งมีชีวิตน่ากลัวนั่น…ควรจะอยู่ที่นครหลวงมิใช่หรือ แล้วทำไมจึงมาปรากฏตัวที่นครมหาอสรพิษได้”
“ตายละ! ตู้ลี่ยังไม่เคยเจอสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติแสนสยองขวัญนั่น… ไม่ได้การแล้ว! เจ้าอย่าคิดกระต
