มู่ไม่ได้พูดอะไรมาก เขาเพียงออกคำสั่งสองสามเรื่อง จากนั้นก็เอามือไพล่หลังก้าวไปบนกระบี่ของตน แล้วออกจากสำนักไปอย่างสง่างาม
เมื่ออูมู่ออกจากสำนักไปเรียบร้อยแล้ว อูอวิ๋นไป๋ที่กำลังเดินเอ้อระเหยอยู่ในสำนักด้วยความเบื่อหน่ายเต็มแก่ ก็จ้องมองไปยังทิศที่บิดาจากไป ดวงตาของนางเป็นประกายขึ้นมาทันที จากนั้นนางก็หรี่ตาลง อึดใจต่อมาก็จัดการเผ่นออกจากสำนักเมฆาขาวไปในที่สุด
…
นครมหาอสรพิษนั้นยิ่งใหญ่อลังการเป็นอันมาก กำแพงเมืองสูงตระหง่านยิ่งกว่าจักรวรรดิวายุแผ่วเสียอีก อิฐที่ใช้ทำกำแพงก็ดูแข็งแกร่ง ทั้งยังดูเหมือนมีวงแหวนปราณหลายชั้นที่คอย ปกป้องกำแพงเมืองอยู่
มนุษย์อสรพิษทหารอารักขามากมายในชุดเกราะยืนเรียงแถวกันอยู่บนกำแพงเมือง หน้าที่ของพวกเขาคือการคุ้มกันนครแห่งมนุษย์อสรพิษนี้
ทันใดนั้นม่านตาของบรรดาทหารก็หดแคบลง ทุกคนชี้หอกไปยังพิกัดเดียวกันที่อยู่ไกลออกไป ร่างสองร่างโผล่ออกมาจากหมอก ร่างหนึ่งเป็นมนุษย์อสรพิษ แต่อีกร่างเป็นมนุษย์เดินดิน นธรรมดา ด้วยความที่มนุษย์นั้นใช้สองขาในการเดินไปไหนมาไหน พวกเขาจึงสามารถบอกความแตกต่างได้อย่างชัดเจน
แต่มนุษย์ผู้นี้จะมาที่นครมหาอสรพิษเพื่อเหตุใดกัน หมอนี่ต้องการ
